Hoewel ik bijna in slaap val (3 uur slaap), een hevige chuchaqui (kater) heb, toch even ontspannen in het internetcafe. Mijn maatjes Ricardo en Anne zijn vandaag vertrokken richting Baños, ik zit hier nog wel even. Snel wat foto´s geüpload van Mittad del Mundo, Cotopaxi, Puerto Quito en Panecillo.
http://picasaweb.google.com/106497553492877973071/Redmarinecuador?authkey=Gv1sRgCIrFz93NmMrjJA#
Morgen naar Otavalo en zaterdag verhuis ik naar het studentenhuis naast de school. Ik heb hostel wel gehad, mijn maatjes Anne & Ricardo zijn vertrokken en het studentenhuis ziet er erg fraai en netjes uit. Zondag ga ik met een Amerikaan die ik ken via internet naar Yanacocha: http://www.fjocotoco.org/espanol/yanacocha.htm.
Volgende week nog 1 week Spaanse les en dan komt langzamerhand mijn vrijwilligerswerk in Mindo aan de beurt. Gelukkig heb ik voor de periode daarna en reismaatje; Jelger komt definitief naar Ecuador nu hij zijn scriptie gehaald heeft. Hulde, gefeliciteerd en ik kijk er al naar uit!
groeten Redmar
donderdag 27 januari 2011
dinsdag 25 januari 2011
Terug in de droogte
Hola amigos, amigas, familia y otros!
Het heeft even geduurd, maar ik zal weer een epistel toevoegen aan mijn bescheiden avontuur. Volgens mij ben ik vorige keer blijven hangen op de vrijdag, er is in die tussentijd bijzonder veel gebeurd!
Allereerst ben ik zaterdag 15 januari naar Cotopaxi geweest, de op 1 na hoogste vulkaan van Ecuador. Samen met Anne en Sandy en een groep vertrokken we vroeg richting het zuiden. Na een uurtje of 2 waren we in het nationale park. De aanblik van een hele scherpe, sneeuwwitte piek was toen al indrukwekkend, en we vanaf dat moment zouden we alleen maar dichterbij komen. Rond het middaguur waren bij de parkeerplaats, op liefst 4500 meter hoogte. Zodra we uitstapten merkte je meteen de enorme hoogte. Vanaf daar zouden we slechts 1 km hoeven lopen naar de refugio, maar we moesten dan wel even 300 meter stijgen. Enorm stijl en de ijle lucht deed je naar adem happen en mijn hartslag verdubbelde meteen. Een uur later was ik boven, 4800 meter hoogte en een prachtig uitzicht over de omliggende vlaktes. Het deed me een beetje denken aan heits foto´s van Tibet die ik zo mooi vond. Na een lunch (met soep met popcorn, een aanrader!) daalden we weer af naar de parkeerplaats: nu in 20 minuten. Vanaf de parkeerplaatsen op de mountainbikes en naar beneden over een hobbelige weg vol gaten waar je constant je rem in moest houden. Ik ben met bescheiden snelheid naar beneden gegaan en rond 4 uur was ik bij het meertje waar de bus weer op ons wachtte. Handen vol kramp, schouders vol opdonders, maar gaaf was het wel.
Eenmaal terug in Quito weer opgetuigd voor een avondje stappen met wat Ecuadoriaanse jongens, Ricardo en het afscheidsmaal met Sandy, die zondags weer naar de States zou vertrekken. Tot een uurtje of 1 wat rondgebanjerd in het uitgaanscentrum en de volgende dag heerlijk uitgeslapen, op naar Puerto Quito!
Om 11 uur was de taxi met Anne bij mijn hostel en reden we naar de bus. Je denkt misschien dat openbaar vervoer in Ecuador erg oncomfortabel is, maar dat viel reuze mee. Een luxe touringcar met airco, flink beenruimte en spotgoedkoop; 4 dollar voor een rit van 4 uur. Zodra we met de bus Quito uit waren, veranderde het landschap. We dalen in hoogte, de omgeving verandert in eerst nevelwoud en dan tropisch laagland en om half 3 zijn we in Puerto Quito, een gehucht van 4000 inwoners op ongeveer 400 meter hoogte, een stuk lager dan Quito. Meteen valt de klamme hitte op, gelukkig zijn de taxis gebouwd op een frisse bries: in de tuktuk gaan we naar ons onderdak voor een week, Cabañas del Rio. Daar aangekomen worden we opgewacht door Pepe, die de hele week het manusje-van-alles zal zijn bij onze uitstapjes. We nemen plaats in onze hutjes, met klamboe en eigen douche en bad. s Avonds ons eerste avondmaal en we spelen met Pepe en Jair, de andere manus, de eerste van vele potjes ¨Cabeza de Mierda¨, een lokaal kaartspel.
Om te voorkomen dat mijn verhaal al te lang gaat worden, nu enigszins puntsgewijs hoe de dagen eruit zagen.
Maandag: ´s Ochtends een wandeling naar een waterval, waar we gezwommen hebben en die al met al toch best vermoeiend was. Vooral erg zweterig, vochtig maar wel leuk. De andere gasten (twee Nederlandse dames die in Ecuador zijn voor een goed doel) zijn hier ook nog bij. ´s Middags is Cecilia overgekomen uit Quito voor de Spaanse lessen, die we na de lunch hebben. Ik merk dat de gramatica best goed gaat, maar het vocabulair blijft achter. Na zo´n intensieve wandeling lukt het niet helemaal.
Dinsdag: Vandaag staan weer lessen op het programma, nu in de vroege morgen. ´s Middags gaan we met de Nederlandse dames naar de fruitfarm van Emilio, waar we vele vruchten proeven en ik van de termieten snoep. Hoe gek het ook moge klinken, die smaken best prima en zijn volgens Emilio heel gezond. ´s Avonds een afscheidskaartspel met de Nederlandse dames, die de volgende dag weer naar Quito terug gaan.
Woensdag: Dit is de vrije dag, op de Spaanse lessen na. Verder doen we niet zoveel, maken ´s middags chocolade en ´s avonds weer kaarten, nu met de kinderen van de kokkin.
Donderdag: Na de Spaanse les wandelen we naar een botanische tuin, waar Pepe ons de magie leert van de penisboom, aloe vera en de bloedende boom. In een cameonetta (pickup) gaan we terug, nemen een duik in het zwembad om het zweet weg te spoelen en s avonds weer het bekende avondritueel.
Vrijdag: de laatste dag, waarop we gaan tuben (de rivier stroomafwaarts afdrijven in een tractorband) op de rivier. Die ziet er nogal heftig uit, maar als je eenmaal de smaak te pakken hebt is het heerlijk. Na een half uurtje bereiken we de eindbesteming, gaan nog een duik nemen in het zwembad en gaan ons opmaken voor het afscheidsmaal. ´s Avonds maken we ringen van palmboom-hout, goede remedie tegen spierpijn van het tuben.
Zaterdag vertrekken we om 9 uur vanaf de Cabanas en zijn om half 2 weer bij het hostel in Quito. Daar blijkt Ricardo te zijn, die toch echt had gezegd naar Baños te gaan. Dat was ie ook, maar hij is speciaal voor ons weer terug gekomen. Hij heeft zelfs geregeld dat we bij elkaar op de kamer slapen, helemaal prima. Daarna zo snel mogelijk met de was naar de waserette, want na een week jungle is zo ongeveer alles zweterig, vochtig en vies. Gelukkig is de was na 3 uur al weer klaar en droog en ik moet zeggen: de jungle is best leuk, maar na een week vind ik de droogte van Quito en vooral frisse kleren wel weer heerlijk.
Zaterdag avond gaan we met z´n 3en stappen, maken het tot 3 uur en gaan dan proberen te slapen op onze kamer. Die blijkt zo gehorig, dat ik vanaf 6 uur al weer wakker ben.
Zondag eigenlijk niets gedaan, eindelijk een rustdag. Met Anne ga ik naar de toeristenmarkt om eens te kijken wat voor lelijke prullaria ze proberen te slijten. Het kost in ieder geval niks, dus ik ga misschien nog wel eens wat inslaan hier. Niet alles is even lelijk.
Maandag begin ik weer op school, waar het nu gelukkig een stuk drukker is. Wel erg veel meiden, met een Zwitser moet ik de mannelijke eer hooghouden. Ik wissel van klas, zit nu met een Nederlands meisje bij docent Santiago, die behalve Spaanse taal ook graag vertelt over Ecuador. ´s Middags gaan Anne en ik met drie andere meiden van de Spaanse school naar de heuvel Panecillo (klein broodje) waar een enorm Maria-beeld op staat. Dat is best aardig, leuk uitzicht over de stad maar het duurt een uur voor we een taxi terug te pakken krijgen. Om 5 uur is dan weer een borrel op school en ik laat me weer overhalen om mee te gaan naar de salsales. Dat gaat natuurlijk al veel beter en bovendien vind ik het een stuk leuker (ik hoop dat het sarcasme een beetje overkomt).
Vandaag na de les ben ik met Anne en Ricardo naar Teleferigo geweest, een kabelbaan die naar 4100 meter hoogte gaat en een prachtig uitzicht geeft over de immense stad Quito. Hiermee is de hele periode rond, zijn jullie weer een beetje bij. Mijn verdere plannen zijn in ieder geval vrijdag naar Otavalo met wat mensen van school, zaterdag terug naar Quito en zondag met een Amerikaan naar een natuurreservaat in de buurt.
Ik hoop zo snel mogelijk weer een update te kunnen geven, foto´s volgen binnenkort vast ook nog wel maar dat gaat niet zo snel hier.
Tot horens, de groeten aan iedereen en iedereen bedankt voor elke reactie!
Redmar
Het heeft even geduurd, maar ik zal weer een epistel toevoegen aan mijn bescheiden avontuur. Volgens mij ben ik vorige keer blijven hangen op de vrijdag, er is in die tussentijd bijzonder veel gebeurd!
Allereerst ben ik zaterdag 15 januari naar Cotopaxi geweest, de op 1 na hoogste vulkaan van Ecuador. Samen met Anne en Sandy en een groep vertrokken we vroeg richting het zuiden. Na een uurtje of 2 waren we in het nationale park. De aanblik van een hele scherpe, sneeuwwitte piek was toen al indrukwekkend, en we vanaf dat moment zouden we alleen maar dichterbij komen. Rond het middaguur waren bij de parkeerplaats, op liefst 4500 meter hoogte. Zodra we uitstapten merkte je meteen de enorme hoogte. Vanaf daar zouden we slechts 1 km hoeven lopen naar de refugio, maar we moesten dan wel even 300 meter stijgen. Enorm stijl en de ijle lucht deed je naar adem happen en mijn hartslag verdubbelde meteen. Een uur later was ik boven, 4800 meter hoogte en een prachtig uitzicht over de omliggende vlaktes. Het deed me een beetje denken aan heits foto´s van Tibet die ik zo mooi vond. Na een lunch (met soep met popcorn, een aanrader!) daalden we weer af naar de parkeerplaats: nu in 20 minuten. Vanaf de parkeerplaatsen op de mountainbikes en naar beneden over een hobbelige weg vol gaten waar je constant je rem in moest houden. Ik ben met bescheiden snelheid naar beneden gegaan en rond 4 uur was ik bij het meertje waar de bus weer op ons wachtte. Handen vol kramp, schouders vol opdonders, maar gaaf was het wel.
Eenmaal terug in Quito weer opgetuigd voor een avondje stappen met wat Ecuadoriaanse jongens, Ricardo en het afscheidsmaal met Sandy, die zondags weer naar de States zou vertrekken. Tot een uurtje of 1 wat rondgebanjerd in het uitgaanscentrum en de volgende dag heerlijk uitgeslapen, op naar Puerto Quito!
Om 11 uur was de taxi met Anne bij mijn hostel en reden we naar de bus. Je denkt misschien dat openbaar vervoer in Ecuador erg oncomfortabel is, maar dat viel reuze mee. Een luxe touringcar met airco, flink beenruimte en spotgoedkoop; 4 dollar voor een rit van 4 uur. Zodra we met de bus Quito uit waren, veranderde het landschap. We dalen in hoogte, de omgeving verandert in eerst nevelwoud en dan tropisch laagland en om half 3 zijn we in Puerto Quito, een gehucht van 4000 inwoners op ongeveer 400 meter hoogte, een stuk lager dan Quito. Meteen valt de klamme hitte op, gelukkig zijn de taxis gebouwd op een frisse bries: in de tuktuk gaan we naar ons onderdak voor een week, Cabañas del Rio. Daar aangekomen worden we opgewacht door Pepe, die de hele week het manusje-van-alles zal zijn bij onze uitstapjes. We nemen plaats in onze hutjes, met klamboe en eigen douche en bad. s Avonds ons eerste avondmaal en we spelen met Pepe en Jair, de andere manus, de eerste van vele potjes ¨Cabeza de Mierda¨, een lokaal kaartspel.
Om te voorkomen dat mijn verhaal al te lang gaat worden, nu enigszins puntsgewijs hoe de dagen eruit zagen.
Maandag: ´s Ochtends een wandeling naar een waterval, waar we gezwommen hebben en die al met al toch best vermoeiend was. Vooral erg zweterig, vochtig maar wel leuk. De andere gasten (twee Nederlandse dames die in Ecuador zijn voor een goed doel) zijn hier ook nog bij. ´s Middags is Cecilia overgekomen uit Quito voor de Spaanse lessen, die we na de lunch hebben. Ik merk dat de gramatica best goed gaat, maar het vocabulair blijft achter. Na zo´n intensieve wandeling lukt het niet helemaal.
Dinsdag: Vandaag staan weer lessen op het programma, nu in de vroege morgen. ´s Middags gaan we met de Nederlandse dames naar de fruitfarm van Emilio, waar we vele vruchten proeven en ik van de termieten snoep. Hoe gek het ook moge klinken, die smaken best prima en zijn volgens Emilio heel gezond. ´s Avonds een afscheidskaartspel met de Nederlandse dames, die de volgende dag weer naar Quito terug gaan.
Woensdag: Dit is de vrije dag, op de Spaanse lessen na. Verder doen we niet zoveel, maken ´s middags chocolade en ´s avonds weer kaarten, nu met de kinderen van de kokkin.
Donderdag: Na de Spaanse les wandelen we naar een botanische tuin, waar Pepe ons de magie leert van de penisboom, aloe vera en de bloedende boom. In een cameonetta (pickup) gaan we terug, nemen een duik in het zwembad om het zweet weg te spoelen en s avonds weer het bekende avondritueel.
Vrijdag: de laatste dag, waarop we gaan tuben (de rivier stroomafwaarts afdrijven in een tractorband) op de rivier. Die ziet er nogal heftig uit, maar als je eenmaal de smaak te pakken hebt is het heerlijk. Na een half uurtje bereiken we de eindbesteming, gaan nog een duik nemen in het zwembad en gaan ons opmaken voor het afscheidsmaal. ´s Avonds maken we ringen van palmboom-hout, goede remedie tegen spierpijn van het tuben.
Zaterdag vertrekken we om 9 uur vanaf de Cabanas en zijn om half 2 weer bij het hostel in Quito. Daar blijkt Ricardo te zijn, die toch echt had gezegd naar Baños te gaan. Dat was ie ook, maar hij is speciaal voor ons weer terug gekomen. Hij heeft zelfs geregeld dat we bij elkaar op de kamer slapen, helemaal prima. Daarna zo snel mogelijk met de was naar de waserette, want na een week jungle is zo ongeveer alles zweterig, vochtig en vies. Gelukkig is de was na 3 uur al weer klaar en droog en ik moet zeggen: de jungle is best leuk, maar na een week vind ik de droogte van Quito en vooral frisse kleren wel weer heerlijk.
Zaterdag avond gaan we met z´n 3en stappen, maken het tot 3 uur en gaan dan proberen te slapen op onze kamer. Die blijkt zo gehorig, dat ik vanaf 6 uur al weer wakker ben.
Zondag eigenlijk niets gedaan, eindelijk een rustdag. Met Anne ga ik naar de toeristenmarkt om eens te kijken wat voor lelijke prullaria ze proberen te slijten. Het kost in ieder geval niks, dus ik ga misschien nog wel eens wat inslaan hier. Niet alles is even lelijk.
Maandag begin ik weer op school, waar het nu gelukkig een stuk drukker is. Wel erg veel meiden, met een Zwitser moet ik de mannelijke eer hooghouden. Ik wissel van klas, zit nu met een Nederlands meisje bij docent Santiago, die behalve Spaanse taal ook graag vertelt over Ecuador. ´s Middags gaan Anne en ik met drie andere meiden van de Spaanse school naar de heuvel Panecillo (klein broodje) waar een enorm Maria-beeld op staat. Dat is best aardig, leuk uitzicht over de stad maar het duurt een uur voor we een taxi terug te pakken krijgen. Om 5 uur is dan weer een borrel op school en ik laat me weer overhalen om mee te gaan naar de salsales. Dat gaat natuurlijk al veel beter en bovendien vind ik het een stuk leuker (ik hoop dat het sarcasme een beetje overkomt).
Vandaag na de les ben ik met Anne en Ricardo naar Teleferigo geweest, een kabelbaan die naar 4100 meter hoogte gaat en een prachtig uitzicht geeft over de immense stad Quito. Hiermee is de hele periode rond, zijn jullie weer een beetje bij. Mijn verdere plannen zijn in ieder geval vrijdag naar Otavalo met wat mensen van school, zaterdag terug naar Quito en zondag met een Amerikaan naar een natuurreservaat in de buurt.
Ik hoop zo snel mogelijk weer een update te kunnen geven, foto´s volgen binnenkort vast ook nog wel maar dat gaat niet zo snel hier.
Tot horens, de groeten aan iedereen en iedereen bedankt voor elke reactie!
Redmar
donderdag 13 januari 2011
Quito es muy caliente! Me gusta!
Ola amigos y amigas!
Nu mijn vorige bericht nu niet bepaald sprankelde van enthousiasme, ga ik dat vandaag een beetje goed proberen te maken. Het is nu 3 dagen later en ik heb mijn draai wel een beetje gevonden. Allereerst is de zekerheid en de regelmaat van de Spaanse school erg prettig. Ik ga redelijk snel vooruit, al zeg ik het zelf, en als je Spaans spreekt voel je je meteen iets minder gringo dan daarvoor. Het doet mij goed dat er Amerikanen komen die echt niks spreken buiten Engels, dan scoor ik toch een beetje punten.
In het kort wat ik de afgelopen dagen heb gedaan:
Maandagmiddag ben ik met een Spaanse jongen uit het hostel, Ricardo, wat gaan zoeken naar een supermarkt. Daarna wat op mijn ¨balkon¨gezeten om wat te kletsen (erg goed voor het oefenen van mijn Spaans, wat na 1 les spreek ik al meer Spaans dan Ricardo Engels) en om vijf uur op weg gegaan naar de borrel op school. Nu ja, borrel, dat moet je met een korrel zout nemen. Naast mijzelf is er nog 1 leerling, Anne uit Nederland, dus we hebben gezellig samen het drankje (een vodka-naranja met erg veel vodka) gedaan en daarna om een uur of 6 richting salsa-les. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou gaan doen!
Het is een nogal fysieke gebeurtenis en ik kan er echt helemaal niets van. Salsa gaat niet uit van een vierkwartsmaat, merk ik al. Na een dik uur is het afgelopen en spreken we met de gladde salsajongens af woensdag te gaan stappen. Met een Amerikaans meisje die er ook is maken we een voorzichtige afspraak om aanstaande zaterdag naar Volcán Cotopaxi te gaan.
Dinsdagmorgen mijn tweede Spaanse les gehad, gelunchd en met Ricardo en Anne naar Parque el Carolina gegaan, waar we op het grote grasveld lekker hebben gechilld en gekaart. Later op de middag met Ricardo echte goede (Colombiaanse) koffie gedronken op Plaza Foch, het uitgaansplein twee straten verderop. ´s Avonds met Ricardo wat door El Mariscal (het uitgaanscentrum rondom mijn hostel) gestruind, gegeten bij de Chinees (ze gooien hier alles door elkaar, dus kip, rundvlees en garnalen in 1 saus) geëindigd in een kebabtent waar we drie 0,6-liter flessen bier hadden voor $2,50. Muy barato! (erg goedkoop!)
Woensdag weer eerst les gehad, ik ben al aangekomen bij het werkwoorden vervoegen. Merk wel dat ik heel erg veel profijt heb van mijn Latijn van vroeger: ik herken veel woorden en het vervoegen lijkt er ook wel op. Rond een uur of 1 met Ricardo gelunchd, een echte almuerzo, een typisch Ecuadoriaanse lunch. Kost 2 dollar, maar dan heb je een banaan, linzensoep met vlees en onbekende groenten, rijst met kip en een salade en jugo de piña (ananassap). s Middags voor de tweede keer naar de oude stad, Centro Historico, met Anne. We pakken even alle hoogtepunten mee, met name Plaza Grande, Plaza San Domingo en de basilica zijn erg fraai. Wel is het erg warm; 25 graden, hoogtezon en op de evenaar, dat voelt aan als 35. Vooral blijven smeren, want mijn blanke huid is anders snel als een kreeft zo rood. Vandaag besluit ik ook dat ik volgende week weg wil uit Quito, gelukkig is dat goed te regelen met mijn lessen. Er zijn twee mensen nodig, Anne wil wel en ik ga ook overstag. Even lekker relaxen in bossen van het westen, we gaan een week naar Cabañas del Rio in Puerto Quito, ongeveer op 4 uur rijden ten westen van Quito. We hebben dan 1 dagdeel les en 1 dagdeel activiteiten: wandelingen, chocolade maken, wederom salsales, sieraden maken (hoe langer ik hier blijf, hoe meer ik ga denken dat alles wat is ingesteld op vrouwelijke toeristen ;-) ) etc. Bovendien een erg paradijselijk oord, met een zwembad, bar, sauna en alle maaltijden zijn geregeld. Even heerlijk relaxen, de week Quito, het Spaans spreken en het constant min of meer op je hoede zijn breekt me wel een beetje op. Voor iedereen die jaloers wil worden (of niet), kijk even hier: http://www.rainforestecuador.com/.
´s Avonds gaan we stappen met de ¨suavemente¨(gladde) kerels van de salsatent. Er is een blik Amerikaanse meiden opengetrokken, wat mij betreft zijn de intenties van de beste mannen wel duidelijk. Maar goed, de meiden laten zich dan ook inpakken door de uitstekende dansmoves van de mannen. Het uitgaan is wel heel anders in de salsatent waar we zijn; de dansvloer wordt bevolkt door dansende Quiteños, die zonder uitzondering uitstekend salsadansen. Daar omheen staan de dames (Ecuadoriaans & gringa´s), die om de beurt voor een danssessie naar de vloer worden getrokken en na gedane arbeid weer aan de zijkant mogen staan, wachtend op een ander aanbod. Ik met mijn houterige dansen ga dat natuurlijk al helemaal niet doen, dus ik beperk mij met rondkijken, wat ook al best leuk is. Gelukkig gaan we rond 11 uur wel naar een andere tent, die meer Europese muziek draait: een mix van dance, club en salsa. Dit bevalt me wat beter, maar rond een uur of 1 ga ik naar huis. De sfeer is misschien wel ietsje te macho, met al die gladde, opdringerige Ecuadoriaanse mannen en vooral heel erg dronken Amerikanen. Die zijn zo irritant, dat je ze een overval zou toewensen. Misschien moeten ze eens een spiegel voorhouden als ze zich afvragen waarom iedereen hier liever Europeanen heeft dan Amerikanen?
Vandaag vooral veel geregeld, aanstaande zondag ga ik met de bus naar Puerto Quito. Verder het boekje afgewerkt en met mijn docente en die van Anne zijn we naar de markt gegaan. Hier hebben we allerlei soorten fruit geproefd, waarvan de één erg lekker was, de ander echt niet te vreten. Daarna heb ik me gewaagd aan de typische Ecuadoriaanse lunch ¨hornado¨, geroosterd varken. Dat betekent dat ze uit een aan het spit geregen varken het vlees snijden, even kort opbakken en serveren met gebakken aardappelpuree, avocado en salade. Erg lekker, zie vooral de foto´s hiervoor. Wat wel opvalt is dat de Ecuadorianen erg houden van vet eten; vrijwel alles wordt gebakken, gefrituurd of geroosterd. Bovendien houden ze van een eigenlijk heel Holandse bezigheid: alles bij elkaar gooien. Dat betekent dat je vlees, kip, vis, rijst, groente, pasta en aardappelen gewoon door elkaar kan krijgen, maakt niks uit. Belangrijkste is dat het smaakt.
Wat ik verder ga doen?
- Morgen ga ik met Anne en het Amerikaanse meisje naar Mittad del Mundo, de speeltuin rondom de Evenaar. Dat moet je toch gezien hebben als je hier bent.
- Zaterdag naar de vulkaan Cotopaxi: fietsen, wandelen etc. op ruim 4500 meter hoogte
- Zondag een week naar Puerto Quito, ik heb er echt zin in! Vandaag nog speciaal een zwembroek gekocht,ik had niet op zwembaden gerekend.
Even wat algemeenheden:
- Het weer is prachtig, nog geen regen gezien. Dat schijnt nogal uniek te zijn.
- Ecuador is erg goedkoop, behalve met uitgaan. Dan zijn de prijzen in de clubs weer Europees.
- Quito is echt een grote stad, veel auto´s, een penetrante lucht van benzine, veel taxi´s, moderne winkels etc. Ik weet niet of het helemaal mijn hart heeft gestolen, al zijn er in t centrum echt leuke plekjes. Het is nogal rommelig: historische gebouwen staan naast moderne banken of hotels en verpauperde flats. Goed om dat een weekje te ¨missen¨.
Erg om te zeggen, maar ik mis Nederland nog niet! Na het weekje paradijs horen jullie wel weer van me, ik heb geen idee of daar internet is.
Hasta luego!
Foto´s aqui: http://picasaweb.google.com/106497553492877973071/Redmarinecuador?authkey=Gv1sRgCIrFz93NmMrjJA#
Nu mijn vorige bericht nu niet bepaald sprankelde van enthousiasme, ga ik dat vandaag een beetje goed proberen te maken. Het is nu 3 dagen later en ik heb mijn draai wel een beetje gevonden. Allereerst is de zekerheid en de regelmaat van de Spaanse school erg prettig. Ik ga redelijk snel vooruit, al zeg ik het zelf, en als je Spaans spreekt voel je je meteen iets minder gringo dan daarvoor. Het doet mij goed dat er Amerikanen komen die echt niks spreken buiten Engels, dan scoor ik toch een beetje punten.
In het kort wat ik de afgelopen dagen heb gedaan:
Maandagmiddag ben ik met een Spaanse jongen uit het hostel, Ricardo, wat gaan zoeken naar een supermarkt. Daarna wat op mijn ¨balkon¨gezeten om wat te kletsen (erg goed voor het oefenen van mijn Spaans, wat na 1 les spreek ik al meer Spaans dan Ricardo Engels) en om vijf uur op weg gegaan naar de borrel op school. Nu ja, borrel, dat moet je met een korrel zout nemen. Naast mijzelf is er nog 1 leerling, Anne uit Nederland, dus we hebben gezellig samen het drankje (een vodka-naranja met erg veel vodka) gedaan en daarna om een uur of 6 richting salsa-les. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou gaan doen!
Het is een nogal fysieke gebeurtenis en ik kan er echt helemaal niets van. Salsa gaat niet uit van een vierkwartsmaat, merk ik al. Na een dik uur is het afgelopen en spreken we met de gladde salsajongens af woensdag te gaan stappen. Met een Amerikaans meisje die er ook is maken we een voorzichtige afspraak om aanstaande zaterdag naar Volcán Cotopaxi te gaan.
Dinsdagmorgen mijn tweede Spaanse les gehad, gelunchd en met Ricardo en Anne naar Parque el Carolina gegaan, waar we op het grote grasveld lekker hebben gechilld en gekaart. Later op de middag met Ricardo echte goede (Colombiaanse) koffie gedronken op Plaza Foch, het uitgaansplein twee straten verderop. ´s Avonds met Ricardo wat door El Mariscal (het uitgaanscentrum rondom mijn hostel) gestruind, gegeten bij de Chinees (ze gooien hier alles door elkaar, dus kip, rundvlees en garnalen in 1 saus) geëindigd in een kebabtent waar we drie 0,6-liter flessen bier hadden voor $2,50. Muy barato! (erg goedkoop!)
Woensdag weer eerst les gehad, ik ben al aangekomen bij het werkwoorden vervoegen. Merk wel dat ik heel erg veel profijt heb van mijn Latijn van vroeger: ik herken veel woorden en het vervoegen lijkt er ook wel op. Rond een uur of 1 met Ricardo gelunchd, een echte almuerzo, een typisch Ecuadoriaanse lunch. Kost 2 dollar, maar dan heb je een banaan, linzensoep met vlees en onbekende groenten, rijst met kip en een salade en jugo de piña (ananassap). s Middags voor de tweede keer naar de oude stad, Centro Historico, met Anne. We pakken even alle hoogtepunten mee, met name Plaza Grande, Plaza San Domingo en de basilica zijn erg fraai. Wel is het erg warm; 25 graden, hoogtezon en op de evenaar, dat voelt aan als 35. Vooral blijven smeren, want mijn blanke huid is anders snel als een kreeft zo rood. Vandaag besluit ik ook dat ik volgende week weg wil uit Quito, gelukkig is dat goed te regelen met mijn lessen. Er zijn twee mensen nodig, Anne wil wel en ik ga ook overstag. Even lekker relaxen in bossen van het westen, we gaan een week naar Cabañas del Rio in Puerto Quito, ongeveer op 4 uur rijden ten westen van Quito. We hebben dan 1 dagdeel les en 1 dagdeel activiteiten: wandelingen, chocolade maken, wederom salsales, sieraden maken (hoe langer ik hier blijf, hoe meer ik ga denken dat alles wat is ingesteld op vrouwelijke toeristen ;-) ) etc. Bovendien een erg paradijselijk oord, met een zwembad, bar, sauna en alle maaltijden zijn geregeld. Even heerlijk relaxen, de week Quito, het Spaans spreken en het constant min of meer op je hoede zijn breekt me wel een beetje op. Voor iedereen die jaloers wil worden (of niet), kijk even hier: http://www.rainforestecuador.com/.
´s Avonds gaan we stappen met de ¨suavemente¨(gladde) kerels van de salsatent. Er is een blik Amerikaanse meiden opengetrokken, wat mij betreft zijn de intenties van de beste mannen wel duidelijk. Maar goed, de meiden laten zich dan ook inpakken door de uitstekende dansmoves van de mannen. Het uitgaan is wel heel anders in de salsatent waar we zijn; de dansvloer wordt bevolkt door dansende Quiteños, die zonder uitzondering uitstekend salsadansen. Daar omheen staan de dames (Ecuadoriaans & gringa´s), die om de beurt voor een danssessie naar de vloer worden getrokken en na gedane arbeid weer aan de zijkant mogen staan, wachtend op een ander aanbod. Ik met mijn houterige dansen ga dat natuurlijk al helemaal niet doen, dus ik beperk mij met rondkijken, wat ook al best leuk is. Gelukkig gaan we rond 11 uur wel naar een andere tent, die meer Europese muziek draait: een mix van dance, club en salsa. Dit bevalt me wat beter, maar rond een uur of 1 ga ik naar huis. De sfeer is misschien wel ietsje te macho, met al die gladde, opdringerige Ecuadoriaanse mannen en vooral heel erg dronken Amerikanen. Die zijn zo irritant, dat je ze een overval zou toewensen. Misschien moeten ze eens een spiegel voorhouden als ze zich afvragen waarom iedereen hier liever Europeanen heeft dan Amerikanen?
Vandaag vooral veel geregeld, aanstaande zondag ga ik met de bus naar Puerto Quito. Verder het boekje afgewerkt en met mijn docente en die van Anne zijn we naar de markt gegaan. Hier hebben we allerlei soorten fruit geproefd, waarvan de één erg lekker was, de ander echt niet te vreten. Daarna heb ik me gewaagd aan de typische Ecuadoriaanse lunch ¨hornado¨, geroosterd varken. Dat betekent dat ze uit een aan het spit geregen varken het vlees snijden, even kort opbakken en serveren met gebakken aardappelpuree, avocado en salade. Erg lekker, zie vooral de foto´s hiervoor. Wat wel opvalt is dat de Ecuadorianen erg houden van vet eten; vrijwel alles wordt gebakken, gefrituurd of geroosterd. Bovendien houden ze van een eigenlijk heel Holandse bezigheid: alles bij elkaar gooien. Dat betekent dat je vlees, kip, vis, rijst, groente, pasta en aardappelen gewoon door elkaar kan krijgen, maakt niks uit. Belangrijkste is dat het smaakt.
Wat ik verder ga doen?
- Morgen ga ik met Anne en het Amerikaanse meisje naar Mittad del Mundo, de speeltuin rondom de Evenaar. Dat moet je toch gezien hebben als je hier bent.
- Zaterdag naar de vulkaan Cotopaxi: fietsen, wandelen etc. op ruim 4500 meter hoogte
- Zondag een week naar Puerto Quito, ik heb er echt zin in! Vandaag nog speciaal een zwembroek gekocht,ik had niet op zwembaden gerekend.
Even wat algemeenheden:
- Het weer is prachtig, nog geen regen gezien. Dat schijnt nogal uniek te zijn.
- Ecuador is erg goedkoop, behalve met uitgaan. Dan zijn de prijzen in de clubs weer Europees.
- Quito is echt een grote stad, veel auto´s, een penetrante lucht van benzine, veel taxi´s, moderne winkels etc. Ik weet niet of het helemaal mijn hart heeft gestolen, al zijn er in t centrum echt leuke plekjes. Het is nogal rommelig: historische gebouwen staan naast moderne banken of hotels en verpauperde flats. Goed om dat een weekje te ¨missen¨.
Erg om te zeggen, maar ik mis Nederland nog niet! Na het weekje paradijs horen jullie wel weer van me, ik heb geen idee of daar internet is.
Hasta luego!
Foto´s aqui: http://picasaweb.google.com/106497553492877973071/Redmarinecuador?authkey=Gv1sRgCIrFz93NmMrjJA#
maandag 10 januari 2011
Me llamo Redmar
Buenos dias!
Vanuit een enigszins bewolkt Ecuador schrijf ik dan mijn eerste echte reisblog. Ik zit in een internetcafe om de hoek en zal een korte samenvatting geven van wat ik de afgelopen dagen beleefd heb.
Het was zaterdag wel erg vroeg, kwart over 5 stond ik naast mijn bed, aangezien we al om 7 uur op Schiphol moesten zijn. Gelukkig sliepen we in Leiden, dat is toch een stuk dichterbij. Ruim op tijd aanwezig en gelukkig werden daar door de mevrouw van Continental Airlines mijn grootste zenuwen weggenomen: ik hoefde mijn ruimbagage niet nogmaals in te checken, die werd gewoon doorgelabeld. Gelukkig maar, nu hoefde ik me over de overstaptijd in Houston van 1 uur en 50 minuten niet teveel zorgen te maken. De vlucht ging verder heel voorspoedig, zat naast een Nederlands meisje die naar Costa Rica ging. Prachtig uitzicht gehad op Groenland, Canada, Chicago en Saint Louis. Toen ik al die weilanden en akkerlanden tussen Chicago en Houston zag, moest ik toch wel weer heel erg denken aan mijn werk bij het ministerie van Landbouw. Je komt er niet vanaf!
Rond 2 uur lokale tijd (oftewel 8 uur in Nederland) landden we in Houston, snel door de douane gegaan (viel alleszins mee) en voor het wachten op de vlucht naar Quito een Starbucks gedronken (je bent in de VS of niet he). De vlucht was overboekt en dat zorgde ervoor dat Continental Airlines je ging proberen over te halen om een andere vlucht te nemen: eerste klas, via Bogota, luxe diner op het vliegveld en 300 dollar cash als je je plek bij deze vlucht op zou geven. Ik heb even nagedacht, maar om 7 uur s ochtends aankomen was me toch net iets te gortig. Bovendien zou ik opgehaald worden, dat wilde ik Carlos niet aandoen. Goed, uiteindelijk een hele relaxte vlucht gehad, met het ultieme beenruimte plaatsje bij de nooduitgang op de vleugel. Rond 10 uur landde ik in Ecuador, opgewacht door Carlos van de school die mij afzette bij mijn hostel. Daar aangekomen snel naar bed, de dag was lang genoeg geweest.
Zondag 9-1, mijn eerste dag in Ecuador. Ik had die nacht weinig geslapen, maar rond half 9 toch maar uit bed gegaan en onder de ijskoude douche gestapt. Ik was meteen wakker! Scheelt toch dat ik maar heel weinig haar te wassen heb nu, anders was het niet bepaald ideaal geweest. Het gratis ontbijt stelt weinig voor, 2 stuks toast met boter of jam en een kop koffie of thee. Die koffie kon ik wel gebruiken, en ach, als het gratis is, dan maakt het me niet zoveel uit. De mensen van het hostel vertelden me wel dat ik van kamer moest wisselen, maar daar over later meer.
Mijn eerste stukje Quito bestond het Parque de Carolina, het grootste park in het centrale deel van de stad. Aangezien het zondag was, stikte het daar van de Quiteños (zoals ze zichzelf noemen), die picknickten, voetbalden etc. Ik merkte wel dat ik op hoogte zat: zware benen, snel uitgeput, heel veel drinken. Ik kan me eigenlijk niet herrineren dat ik ooit hoger ben geweest dan ik nu ben: 2800 meter. In het park bevind zich de botanische tuin, waar ik me een uurtje heb vermaakt met onder andere de eerste kolibries. Daarna maar met de benenwagen richting het Centro Hostorico. Dat viel vies tegen, mede door de hoogte. Uiteindelijk was ik rond een uur of 2 aan de rand van het centrum, op Plaza San Blas.
In het park was mij al opgevallen dat ik met mijn lengte (groter dan 95% van de Ecuadorianen), blonde haren en blauwe ogen wel heel erg opviel. Op Plaza San Blas werd ik nog eens met de neus op de feiten gedrukt: let verdomde goed op als je in Quito bent. Terwijl ik een foto wilde maken van de heuvel met het beeld van een engel, greep opeens iemand van achter mijn camera en wilde verder rennen. Nu was ik zo slim geweest (of was het mazzel?) om het bandje van mijn camera om mijn pols te binden, waardoor de dief de camera niet meekreeg. Ik schrok natuurlijk enorm, riep een welgemeend ¨Fuck you!¨ naar de beste man, draaide om en liep met ferme pas terug naar het pleintje, waar een politieagent stond. Even uitgehijgd, bekomen van de schrik en overwogen wat te doen. Uiteindelijk besloten de drukke toeristenstraat in te gaan, richting het Plaza de la Independcía. Al snel kwam ik er achter dat ik niet meer lekker aan het rondlopen was: ik voelde me bekeken, zag overal gevaren en hoewel ik veel toeristen had verwacht, zag ik ze niet. Ik voelde me een eenzame blonde gringo en ik had weinig plezier in het rondlopen. Maar snel een taxi gezocht en teruggegaan naar het hostel, waar ik mij kon intsalleren in een privekamer met liefst drie bedden. Hier een uurtje liggen doezelen, snel wat gegeten nu het nog licht was in de buurt van het hostel en ´s avonds wat gekaart met een Duitser en een Spanjaard. De Spanjaard sprak bijna geen Engels, ik geen Spaans, maar vanavond gaan we onder genot van cola-rum proberen wat te oefenen.
Vanmorgen heb ik mijn eerste Spaanse les gehad, van mijn docente Cecilia. Ik kan nu zijn en hebben vervoegen, zeggen hoe ik heet, of ik broers en zussen heb en tellen. Het voelt weer een beetje als de eerste klas, de eerste les Frans. Maar het is heel erg leuk, de school ziet er heel mooi uit, de docente is leuk en volgens mij leer ik best snel. Straks aan mijn huiswerk, ook dat is lang geleden: een stuk schrijven over Nederland, landen beschrijven en een kruiswoordpuzzel maken.
Goed, het verhaal is al heel wat langer geworden dan ik had gedacht en gewild, maar eerst heb je nog een hoop te beleven en vertellen. De komende week ga ik vooralsnog vooral Spaanse lessen volgen en wat plannen voor het weekend. Er valt genoeg te doen vanuit het hostel en in de omgeving. Misschien naar Mittad del Mundo (de evenaar), de termale baden van Papallacta of naar de vulkaan Cotopaxi, ik ga er nog over nadenken. Hopelijk voel ik me dan ook ietsje minder een gringo, want dat moet nog wel een beetje komen. Dat komt ongetwijfeld goed.
In ieder geval, hasta luego en ik zal binnenkort wel weer wat laten horen, dan met foto´s hopelijk!
Vanuit een enigszins bewolkt Ecuador schrijf ik dan mijn eerste echte reisblog. Ik zit in een internetcafe om de hoek en zal een korte samenvatting geven van wat ik de afgelopen dagen beleefd heb.
Het was zaterdag wel erg vroeg, kwart over 5 stond ik naast mijn bed, aangezien we al om 7 uur op Schiphol moesten zijn. Gelukkig sliepen we in Leiden, dat is toch een stuk dichterbij. Ruim op tijd aanwezig en gelukkig werden daar door de mevrouw van Continental Airlines mijn grootste zenuwen weggenomen: ik hoefde mijn ruimbagage niet nogmaals in te checken, die werd gewoon doorgelabeld. Gelukkig maar, nu hoefde ik me over de overstaptijd in Houston van 1 uur en 50 minuten niet teveel zorgen te maken. De vlucht ging verder heel voorspoedig, zat naast een Nederlands meisje die naar Costa Rica ging. Prachtig uitzicht gehad op Groenland, Canada, Chicago en Saint Louis. Toen ik al die weilanden en akkerlanden tussen Chicago en Houston zag, moest ik toch wel weer heel erg denken aan mijn werk bij het ministerie van Landbouw. Je komt er niet vanaf!
Rond 2 uur lokale tijd (oftewel 8 uur in Nederland) landden we in Houston, snel door de douane gegaan (viel alleszins mee) en voor het wachten op de vlucht naar Quito een Starbucks gedronken (je bent in de VS of niet he). De vlucht was overboekt en dat zorgde ervoor dat Continental Airlines je ging proberen over te halen om een andere vlucht te nemen: eerste klas, via Bogota, luxe diner op het vliegveld en 300 dollar cash als je je plek bij deze vlucht op zou geven. Ik heb even nagedacht, maar om 7 uur s ochtends aankomen was me toch net iets te gortig. Bovendien zou ik opgehaald worden, dat wilde ik Carlos niet aandoen. Goed, uiteindelijk een hele relaxte vlucht gehad, met het ultieme beenruimte plaatsje bij de nooduitgang op de vleugel. Rond 10 uur landde ik in Ecuador, opgewacht door Carlos van de school die mij afzette bij mijn hostel. Daar aangekomen snel naar bed, de dag was lang genoeg geweest.
Zondag 9-1, mijn eerste dag in Ecuador. Ik had die nacht weinig geslapen, maar rond half 9 toch maar uit bed gegaan en onder de ijskoude douche gestapt. Ik was meteen wakker! Scheelt toch dat ik maar heel weinig haar te wassen heb nu, anders was het niet bepaald ideaal geweest. Het gratis ontbijt stelt weinig voor, 2 stuks toast met boter of jam en een kop koffie of thee. Die koffie kon ik wel gebruiken, en ach, als het gratis is, dan maakt het me niet zoveel uit. De mensen van het hostel vertelden me wel dat ik van kamer moest wisselen, maar daar over later meer.
Mijn eerste stukje Quito bestond het Parque de Carolina, het grootste park in het centrale deel van de stad. Aangezien het zondag was, stikte het daar van de Quiteños (zoals ze zichzelf noemen), die picknickten, voetbalden etc. Ik merkte wel dat ik op hoogte zat: zware benen, snel uitgeput, heel veel drinken. Ik kan me eigenlijk niet herrineren dat ik ooit hoger ben geweest dan ik nu ben: 2800 meter. In het park bevind zich de botanische tuin, waar ik me een uurtje heb vermaakt met onder andere de eerste kolibries. Daarna maar met de benenwagen richting het Centro Hostorico. Dat viel vies tegen, mede door de hoogte. Uiteindelijk was ik rond een uur of 2 aan de rand van het centrum, op Plaza San Blas.
In het park was mij al opgevallen dat ik met mijn lengte (groter dan 95% van de Ecuadorianen), blonde haren en blauwe ogen wel heel erg opviel. Op Plaza San Blas werd ik nog eens met de neus op de feiten gedrukt: let verdomde goed op als je in Quito bent. Terwijl ik een foto wilde maken van de heuvel met het beeld van een engel, greep opeens iemand van achter mijn camera en wilde verder rennen. Nu was ik zo slim geweest (of was het mazzel?) om het bandje van mijn camera om mijn pols te binden, waardoor de dief de camera niet meekreeg. Ik schrok natuurlijk enorm, riep een welgemeend ¨Fuck you!¨ naar de beste man, draaide om en liep met ferme pas terug naar het pleintje, waar een politieagent stond. Even uitgehijgd, bekomen van de schrik en overwogen wat te doen. Uiteindelijk besloten de drukke toeristenstraat in te gaan, richting het Plaza de la Independcía. Al snel kwam ik er achter dat ik niet meer lekker aan het rondlopen was: ik voelde me bekeken, zag overal gevaren en hoewel ik veel toeristen had verwacht, zag ik ze niet. Ik voelde me een eenzame blonde gringo en ik had weinig plezier in het rondlopen. Maar snel een taxi gezocht en teruggegaan naar het hostel, waar ik mij kon intsalleren in een privekamer met liefst drie bedden. Hier een uurtje liggen doezelen, snel wat gegeten nu het nog licht was in de buurt van het hostel en ´s avonds wat gekaart met een Duitser en een Spanjaard. De Spanjaard sprak bijna geen Engels, ik geen Spaans, maar vanavond gaan we onder genot van cola-rum proberen wat te oefenen.
Vanmorgen heb ik mijn eerste Spaanse les gehad, van mijn docente Cecilia. Ik kan nu zijn en hebben vervoegen, zeggen hoe ik heet, of ik broers en zussen heb en tellen. Het voelt weer een beetje als de eerste klas, de eerste les Frans. Maar het is heel erg leuk, de school ziet er heel mooi uit, de docente is leuk en volgens mij leer ik best snel. Straks aan mijn huiswerk, ook dat is lang geleden: een stuk schrijven over Nederland, landen beschrijven en een kruiswoordpuzzel maken.
Goed, het verhaal is al heel wat langer geworden dan ik had gedacht en gewild, maar eerst heb je nog een hoop te beleven en vertellen. De komende week ga ik vooralsnog vooral Spaanse lessen volgen en wat plannen voor het weekend. Er valt genoeg te doen vanuit het hostel en in de omgeving. Misschien naar Mittad del Mundo (de evenaar), de termale baden van Papallacta of naar de vulkaan Cotopaxi, ik ga er nog over nadenken. Hopelijk voel ik me dan ook ietsje minder een gringo, want dat moet nog wel een beetje komen. Dat komt ongetwijfeld goed.
In ieder geval, hasta luego en ik zal binnenkort wel weer wat laten horen, dan met foto´s hopelijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)