Me llamo Redmar

Buenos dias!

Vanuit een enigszins bewolkt Ecuador schrijf ik dan mijn eerste echte reisblog. Ik zit in een internetcafe om de hoek en zal een korte samenvatting geven van wat ik de afgelopen dagen beleefd heb.

Het was zaterdag wel erg vroeg, kwart over 5 stond ik naast mijn bed, aangezien we al om 7 uur op Schiphol moesten zijn. Gelukkig sliepen we in Leiden, dat is toch een stuk dichterbij. Ruim op tijd aanwezig en gelukkig werden daar door de mevrouw van Continental Airlines mijn grootste zenuwen weggenomen: ik hoefde mijn ruimbagage niet nogmaals in te checken, die werd gewoon doorgelabeld. Gelukkig maar, nu hoefde ik me over de overstaptijd in Houston van 1 uur en 50 minuten niet teveel zorgen te maken. De vlucht ging verder heel voorspoedig, zat naast een Nederlands meisje die naar Costa Rica ging. Prachtig uitzicht gehad op Groenland, Canada, Chicago en Saint Louis. Toen ik al die weilanden en akkerlanden tussen Chicago en Houston zag, moest ik toch wel weer heel erg denken aan mijn werk bij het ministerie van Landbouw. Je komt er niet vanaf!
Rond 2 uur lokale tijd (oftewel 8 uur in Nederland) landden we in Houston, snel door de douane gegaan (viel alleszins mee) en voor het wachten op de vlucht naar Quito een Starbucks gedronken (je bent in de VS of niet he). De vlucht was overboekt en dat zorgde ervoor dat Continental Airlines je ging proberen over te halen om een andere vlucht te nemen: eerste klas, via Bogota, luxe diner op het vliegveld en 300 dollar cash als je je plek bij deze vlucht op zou geven. Ik heb even nagedacht, maar om 7 uur s ochtends aankomen was me toch net iets te gortig. Bovendien zou ik opgehaald worden, dat wilde ik Carlos niet aandoen. Goed, uiteindelijk een hele relaxte vlucht gehad, met het ultieme beenruimte plaatsje bij de nooduitgang op de vleugel. Rond 10 uur landde ik in Ecuador, opgewacht door Carlos van de school die mij afzette bij mijn hostel. Daar aangekomen snel naar bed, de dag was lang genoeg geweest.

Zondag 9-1, mijn eerste dag in Ecuador. Ik had die nacht weinig geslapen, maar rond half 9 toch maar uit bed gegaan en onder de ijskoude douche gestapt. Ik was meteen wakker! Scheelt toch dat ik maar heel weinig haar te wassen heb nu, anders was het niet bepaald ideaal geweest. Het gratis ontbijt stelt weinig voor, 2 stuks toast met boter of jam en een kop koffie of thee. Die koffie kon ik wel gebruiken, en ach, als het gratis is, dan maakt het me niet zoveel uit. De mensen van het hostel vertelden me wel dat ik van kamer moest wisselen, maar daar over later meer.

Mijn eerste stukje Quito bestond het Parque de Carolina, het grootste park in het centrale deel van de stad. Aangezien het zondag was, stikte het daar van de Quiteños (zoals ze zichzelf noemen), die picknickten, voetbalden etc. Ik merkte wel dat ik op hoogte zat: zware benen, snel uitgeput, heel veel drinken. Ik kan me eigenlijk niet herrineren dat ik ooit hoger ben geweest dan ik nu ben: 2800 meter. In het park bevind zich de botanische tuin, waar ik me een uurtje heb vermaakt met onder andere de eerste kolibries. Daarna maar met de benenwagen richting het Centro Hostorico. Dat viel vies tegen, mede door de hoogte. Uiteindelijk was ik rond een uur of 2 aan de rand van het centrum, op Plaza San Blas.

In het park was mij al opgevallen dat ik met mijn lengte (groter dan 95% van de Ecuadorianen), blonde haren en blauwe ogen wel heel erg opviel. Op Plaza San Blas werd ik nog eens met de neus op de feiten gedrukt: let verdomde goed op als je in Quito bent. Terwijl ik een foto wilde maken van de heuvel met het beeld van een engel, greep opeens iemand van achter mijn camera en wilde verder rennen. Nu was ik zo slim geweest (of was het mazzel?) om het bandje van mijn camera om mijn pols te binden, waardoor de dief de camera niet meekreeg. Ik schrok natuurlijk enorm, riep een welgemeend ¨Fuck you!¨ naar de beste man, draaide om en liep met ferme pas terug naar het pleintje, waar een politieagent stond. Even uitgehijgd, bekomen van de schrik en overwogen wat te doen. Uiteindelijk besloten de drukke toeristenstraat in te gaan, richting het Plaza de la Independcía. Al snel kwam ik er achter dat ik niet meer lekker aan het rondlopen was: ik voelde me bekeken, zag overal gevaren en hoewel ik veel toeristen had verwacht, zag ik ze niet. Ik voelde me een eenzame blonde gringo en ik had weinig plezier in het rondlopen. Maar snel een taxi gezocht en teruggegaan naar het hostel, waar ik mij kon intsalleren in een privekamer met liefst drie bedden. Hier een uurtje liggen doezelen, snel wat gegeten nu het nog licht was in de buurt van het hostel en ´s avonds wat gekaart met een Duitser en een Spanjaard. De Spanjaard sprak bijna geen Engels, ik geen Spaans, maar vanavond gaan we onder genot van cola-rum proberen wat te oefenen.

Vanmorgen heb ik mijn eerste Spaanse les gehad, van mijn docente Cecilia. Ik kan nu zijn en hebben vervoegen, zeggen hoe ik heet, of ik broers en zussen heb en tellen. Het voelt weer een beetje als de eerste klas, de eerste les Frans. Maar het is heel erg leuk, de school ziet er heel mooi uit, de docente is leuk en volgens mij leer ik best snel. Straks aan mijn huiswerk, ook dat is lang geleden: een stuk schrijven over Nederland, landen beschrijven en een kruiswoordpuzzel maken.

Goed, het verhaal is al heel wat langer geworden dan ik had gedacht en gewild, maar eerst heb je nog een hoop te beleven en vertellen. De komende week ga ik vooralsnog vooral Spaanse lessen volgen en wat plannen voor het weekend. Er valt genoeg te doen vanuit het hostel en in de omgeving. Misschien naar Mittad del Mundo (de evenaar), de termale baden van Papallacta of naar de vulkaan Cotopaxi, ik ga er nog over nadenken. Hopelijk voel ik me dan ook ietsje minder een gringo, want dat moet nog wel een beetje komen. Dat komt ongetwijfeld goed.
In ieder geval, hasta luego en ik zal binnenkort wel weer wat laten horen, dan met foto´s hopelijk!