Terug in de droogte

Hola amigos, amigas, familia y otros!

Het heeft even geduurd, maar ik zal weer een epistel toevoegen aan mijn bescheiden avontuur. Volgens mij ben ik vorige keer blijven hangen op de vrijdag, er is in die tussentijd bijzonder veel gebeurd!

Allereerst ben ik zaterdag 15 januari naar Cotopaxi geweest, de op 1 na hoogste vulkaan van Ecuador. Samen met Anne en Sandy en een groep vertrokken we vroeg richting het zuiden. Na een uurtje of 2 waren we in het nationale park. De aanblik van een hele scherpe, sneeuwwitte piek was toen al indrukwekkend, en we vanaf dat moment zouden we alleen maar dichterbij komen. Rond het middaguur waren bij de parkeerplaats, op liefst 4500 meter hoogte. Zodra we uitstapten merkte je meteen de enorme hoogte. Vanaf daar zouden we slechts 1 km hoeven lopen naar de refugio, maar we moesten dan wel even 300 meter stijgen. Enorm stijl en de ijle lucht deed je naar adem happen en mijn hartslag verdubbelde meteen. Een uur later was ik boven, 4800 meter hoogte en een prachtig uitzicht over de omliggende vlaktes. Het deed me een beetje denken aan heits foto´s van Tibet die ik zo mooi vond. Na een lunch (met soep met popcorn, een aanrader!) daalden we weer af naar de parkeerplaats: nu in 20 minuten. Vanaf de parkeerplaatsen op de mountainbikes en naar beneden over een hobbelige weg vol gaten waar je constant je rem in moest houden. Ik ben met bescheiden snelheid naar beneden gegaan en rond 4 uur was ik bij het meertje waar de bus weer op ons wachtte. Handen vol kramp, schouders vol opdonders, maar gaaf was het wel.

Eenmaal terug in Quito weer opgetuigd voor een avondje stappen met wat Ecuadoriaanse jongens, Ricardo en het afscheidsmaal met Sandy, die zondags weer naar de States zou vertrekken. Tot een uurtje of 1 wat rondgebanjerd in het uitgaanscentrum en de volgende dag heerlijk uitgeslapen, op naar Puerto Quito!

Om 11 uur was de taxi met Anne bij mijn hostel en reden we naar de bus. Je denkt misschien dat openbaar vervoer in Ecuador erg oncomfortabel is, maar dat viel reuze mee. Een luxe touringcar met airco, flink beenruimte en spotgoedkoop; 4 dollar voor een rit van 4 uur. Zodra we met de bus Quito uit waren, veranderde het landschap. We dalen in hoogte, de omgeving verandert in eerst nevelwoud en dan tropisch laagland en om half 3 zijn we in Puerto Quito, een gehucht van 4000 inwoners op ongeveer 400 meter hoogte, een stuk lager dan Quito. Meteen valt de klamme hitte op, gelukkig zijn de taxis gebouwd op een frisse bries: in de tuktuk gaan we naar ons onderdak voor een week, Cabañas del Rio. Daar aangekomen worden we opgewacht door Pepe, die de hele week het manusje-van-alles zal zijn bij onze uitstapjes. We nemen plaats in onze hutjes, met klamboe en eigen douche en bad. s Avonds ons eerste avondmaal en we spelen met Pepe en Jair, de andere manus, de eerste van vele potjes ¨Cabeza de Mierda¨, een lokaal kaartspel.

Om te voorkomen dat mijn verhaal al te lang gaat worden, nu enigszins puntsgewijs hoe de dagen eruit zagen.
Maandag: ´s Ochtends een wandeling naar een waterval, waar we gezwommen hebben en die al met al toch best vermoeiend was. Vooral erg zweterig, vochtig maar wel leuk. De andere gasten (twee Nederlandse dames die in Ecuador zijn voor een goed doel) zijn hier ook nog bij. ´s Middags is Cecilia overgekomen uit Quito voor de Spaanse lessen, die we na de lunch hebben. Ik merk dat de gramatica best goed gaat, maar het vocabulair blijft achter. Na zo´n intensieve wandeling lukt het niet helemaal.

Dinsdag: Vandaag staan weer lessen op het programma, nu in de vroege morgen. ´s Middags gaan we met de Nederlandse dames naar de fruitfarm van Emilio, waar we vele vruchten proeven en ik van de termieten snoep. Hoe gek het ook moge klinken, die smaken best prima en zijn volgens Emilio heel gezond. ´s Avonds een afscheidskaartspel met de Nederlandse dames, die de volgende dag weer naar Quito terug gaan.

Woensdag: Dit is de vrije dag, op de Spaanse lessen na. Verder doen we niet zoveel, maken ´s middags chocolade en ´s avonds weer kaarten, nu met de kinderen van de kokkin.

Donderdag: Na de Spaanse les wandelen we naar een botanische tuin, waar Pepe ons de magie leert van de penisboom, aloe vera en de bloedende boom. In een cameonetta (pickup) gaan we terug, nemen een duik in het zwembad om het zweet weg te spoelen en s avonds weer het bekende avondritueel.

Vrijdag: de laatste dag, waarop we gaan tuben (de rivier stroomafwaarts afdrijven in een tractorband) op de rivier. Die ziet er nogal heftig uit, maar als je eenmaal de smaak te pakken hebt is het heerlijk. Na een half uurtje bereiken we de eindbesteming, gaan nog een duik nemen in het zwembad en gaan ons opmaken voor het afscheidsmaal. ´s Avonds maken we ringen van palmboom-hout, goede remedie tegen spierpijn van het tuben.

Zaterdag vertrekken we om 9 uur vanaf de Cabanas en zijn om half 2 weer bij het hostel in Quito. Daar blijkt Ricardo te zijn, die toch echt had gezegd naar Baños te gaan. Dat was ie ook, maar hij is speciaal voor ons weer terug gekomen. Hij heeft zelfs geregeld dat we bij elkaar op de kamer slapen, helemaal prima. Daarna zo snel mogelijk met de was naar de waserette, want na een week jungle is zo ongeveer alles zweterig, vochtig en vies. Gelukkig is de was na 3 uur al weer klaar en droog en ik moet zeggen: de jungle is best leuk, maar na een week vind ik de droogte van Quito en vooral frisse kleren wel weer heerlijk.
Zaterdag avond gaan we met z´n 3en stappen, maken het tot 3 uur en gaan dan proberen te slapen op onze kamer. Die blijkt zo gehorig, dat ik vanaf 6 uur al weer wakker ben.

Zondag eigenlijk niets gedaan, eindelijk een rustdag. Met Anne ga ik naar de toeristenmarkt om eens te kijken wat voor lelijke prullaria ze proberen te slijten. Het kost in ieder geval niks, dus ik ga misschien nog wel eens wat inslaan hier. Niet alles is even lelijk.

Maandag begin ik weer op school, waar het nu gelukkig een stuk drukker is. Wel erg veel meiden, met een Zwitser moet ik de mannelijke eer hooghouden. Ik wissel van klas, zit nu met een Nederlands meisje bij docent Santiago, die behalve Spaanse taal ook graag vertelt over Ecuador. ´s Middags gaan Anne en ik met drie andere meiden van de Spaanse school naar de heuvel Panecillo (klein broodje) waar een enorm Maria-beeld op staat. Dat is best aardig, leuk uitzicht over de stad maar het duurt een uur voor we een taxi terug te pakken krijgen. Om 5 uur is dan weer een borrel op school en ik laat me weer overhalen om mee te gaan naar de salsales. Dat gaat natuurlijk al veel beter en bovendien vind ik het een stuk leuker (ik hoop dat het sarcasme een beetje overkomt).

Vandaag na de les ben ik met Anne en Ricardo naar Teleferigo geweest, een kabelbaan die naar 4100 meter hoogte gaat en een prachtig uitzicht geeft over de immense stad Quito. Hiermee is de hele periode rond, zijn jullie weer een beetje bij. Mijn verdere plannen zijn in ieder geval vrijdag naar Otavalo met wat mensen van school, zaterdag terug naar Quito en zondag met een Amerikaan naar een natuurreservaat in de buurt.
Ik hoop zo snel mogelijk weer een update te kunnen geven, foto´s volgen binnenkort vast ook nog wel maar dat gaat niet zo snel hier.

Tot horens, de groeten aan iedereen en iedereen bedankt voor elke reactie!

Redmar