No more cloudforest / No mas bosque nublado

Hola chicos!

Wellicht hadden jullie nu een wildenthousiaste update verwacht vanuit het nevelwoud van Reservas Las Gralarias, maar niets is minder waar. Ik ben inmiddels weer op een vertrouwde plek, Puerto Quito, waar een deel van mijn ex-klasgenoten lessen volgen. Al met al heb ik het een week volgehouden in de bossen, maar ik heb me zelden ergens zo ¨out of place¨ gevoeld. Dat is een wijze les voor mijzelf, over mijzelf maar een smet op mijn ervaringen tot nu toe.

Laat ik beginnen met een korte samenvatting van mijn laatste dagen in Quito. Dat betekende uitgebreid genieten van de laatste avonden stappen en de lokale muziek, die je steeds meer gaat waarderen als je hier bent (al is de muziek op mijn iPod ook wel erg fijn). Dinsdag betekende dat een avondje NoBarQ met een groep van 10-12 mensen, maar de avond begon met karaoke. Hoe kan het toch dat iets wat zo sullig is in Nederland daarbuiten zo populair is? Ik kan me herrineren dat Yfke vertelde dat als ze in China uitgingen, dat altijd naar karaoke-tenten was. Ook in Ecuador is dat erg populair en het lokale cultureel centrum bied op dinsdag ¨karaoke con banda¨aan. Dat wil zoveel zeggen als een live-band (drummer, bassist en gitarist) en veelal rock-nummers. Dat beviel mij sowieso al wel en het was een bijzonder gezicht om die mannen vol overgave op het podium ¨Smells Like Teen Spirit¨ mee te horen bleren in Spanglish (Engels met een enorm Spaanse uitspraak). Henry, die op school werkt, zong vol overgave de Spaanstalige rockklassieker ¨Entre dos Tierras¨ van Heroes de Silencio mee en kreeg van het publiek een prachtige score. Zie het nummer hier: http://www.youtube.com/watch?v=xrvJ_DerH_0

Woensdag was mijn afscheidsetentje in het uitstekende vegetarisch restaurant in de Mariscal, El Maple. Grote porties, uitstekende kwaliteit en niet te duur (tussen de 6 en 8 dollar voor een maaltijd). Daarna naar Ladies Night in de ultieme gringo-tent Bungalow6, wat zoveel betekent als dat het drinken gratis is voor alle dames tot 22 uur en dat de heren boven mogen wachten, tot ze na 10en weer losgelaten kunnen worden en naar beneden mogen. Jimmy en ik wahtten boven braaf tot we ook los mochten en het werd nog een leuk, geslaagd laatste avondje met een iets kleiner groepje dan gister. De vorige avond had zijn tol geëist, vermoed ik.
Voor de liefhebbers, een impressie van de hits hier:
http://www.youtube.com/watch?v=ma-whEy_Hwg
http://www.youtube.com/watch?v=MqNJvHYqKFY
 http://www.youtube.com/watch?v=8M9mmRWAV6A (yo no quiero agua, yo quiero bebida = ik wil geen water, ik wil drinken)
http://www.youtube.com/watch?v=9fVF8nsQf-8
http://www.youtube.com/watch?v=oq45ImUGSFY

Donderdag was het echt mijn laatste dag, uitgeslapen en om kwart voor 3 taxi gepakt naar het noordelijke busstation Carcelen, van waar ik een bus pakte naar het dorpje Nanegalito, ongeveer een dik uur westelijk van Quito. Daar bracht taxichauffeur Jesus Paz (Jezus Vrede, wat een naam) mij naar Reservas Las Gralarias, ongeveer 45 minuten de bergen in, ver afgelegen van elke andere bewoning. Daar ontmoette ik Tim, een agestudeerde Britse bioloog, die een half jaar stage loopt in het reservaat. Niet lang daarna ontmoette ik Karl, de kikkeronderzoeker uit de VS: Om me er meteen maar bij te geven, ben ik die avond met hen ´s nachts op zoek gegaan naar kikkers. Dat was behalve nat, glad en best een pittige wandeling ook best leuk, want behalve veel kikkers vonden we ook een slang (waar ik bijna mijn hoofd tegen stootte) en zorgde een gordeldier voor lichte paniek, omdat we dachten dat de pumas ons nu echt zouden gaan grijpen. Tegen middernacht terug, volgende dag weer vroeg uit de veren.

Om mijn dagen in het reservaat te beschrijven, die bestonden globaal gezien uit het volgende:
1. 7 uur ontbijt, half 8 klaar voor vertrek
2. Wandeling met Tim, vaak om de wandelpaden te checken (zijn ze nog veilig, liggen er geen bomen op). Terug bij het reservaat rond een uur of half 1, 1 uur voor lunch.
3. Middagwandeling, van half 3 tot 6 meestal. Wandelpaden checken en ondertussen zoeken naar vogels, vlinders en al ander levend spul. 
 4. Avondeten om 7 uur, daarna meestal snel naar bed: uurtje of half 9 lag ik er in. 

Dit betekent dat ik elke dag zo´n 7-9 uur aan het wandelen was over gladde, stijle, modderige paadjes in een flinke pas, want Tim had duidelijk een betere conditie. Aangezien het in het nevelwoud zelden lang droog is, betekende het meestal ook 6 uur door de regen wandelen en aangezien het erg vochtig is, niks dat goed droogt. Vaak trok ik dan maar weer mijn zeiknatte en smerige sokken / broek / tshirt aan, want nat werd je toch wel. Vogels zoeken viel dan ook nog niet  mee (daar was ik immers voor aangenomen), want al snel werd mijn verrekijker zo vochtig dat ik niks meer zag en was het zicht door regen en mist gereduceerd tot niks. Desondanks ben ik wel in staat geweest enkele fraaie soorten te zien en heb ik daarmee directrice Jane ook weer blij gemaakt.

Wat me al snel opviel, was dat ik niet echt paste binnen de groep van 4 die we vormden in het reservaat. Ik miste de totale toewijding van Tim en Karl om zelfs als het keihard regende erop uit te gaan, Janes fanatisme om alles te weten wat er in het reservaat leefde en gebeurde begon me te irriteren en de gesprekken gingen maar over 1 ding: de natuur in het reservaat. Toen ik mijn aankoop ¨Anna Karenina¨ van Tolstoy wilde gaan lezen, kreeg ik zelfs verontwaardigde blikken: wil je niet verder studeren op GPS / vogelgeluiden / amfibieen etc.? Nee, ik vind ook andere dingen leuk, maar ik geloof niet dat die boodschap erg overkwam. Ik miste afwisseling, geouwehoer en gezelligheid. Na het eten vertrok Karl om kikkers te zoeken, Jane ging naar haar huis en Tim ging naar bed. Uit pure ellende ging ik dan ook vaak maar mee, want wat was hier anders te doen?

Al vrij snel kreeg ik grote twijfels of ik wel wilde blijven. Drie weken in dit oord, ik begon het steeds meer als een verschrikking te zien.  Drie weken regen, drie weken 8 uur per dag wandelen, drie weken alleen maar over natuur praten, drie weken lang met dezelfde mensen (de toeristen die zo nu en dan binnenkwamen waren van hetzelfde laken n pak, ook die praatten alleen maar over met name vogels), drie weken op een slechte matras, drie weken heel veel vieze kleren, drie weken lang hetzelfde. De druppel was een wandeling op dinsdag. 

Jane, de directrice en eigenaresse, heeft nogal de neiging wat dictatorioaal te zijn en gelukkig heeft ze daar met overtuigd christen en ja-knikker Tim en de twee verlegen, onderdanige maar bijzonder aardige Ecuadoriaanse hulpjes Milton en Segundo goede onderdanen in. Alledrie waren van het adagium ¨If Jane says so, we´ll do so¨. In dit geval betekende dat het zoeken naar een pad tussen een bestaande trail en een ander huis, ergens anders in het reservaat. Volgens Jane was dat dichtbij, goed te wandelen en kon er dan een nieuwe trail gemaakt worden voor toeristen. Goed, wij vertrekken en komen rond 9 uur aan bij het punt waar we de bestaande trail moeten verlaten en op zoek moeten naar een nieuwe weg. Dat betekende het eerste stuk een helling afdalen met een hellingpercentage van zo´n 60%, glad en enorm begroeid. Hoewel Milton en Segundo ons voorgingen met machetes en zo de weg wat vrij maakten, ging het bijzonder langzaam en ging ik meer dan eens vol onderuit. Mijn safari-outfit (zandkleurig overhemd, zandkleurige broek) was al snel bijzonder bruin bevlekt en meermaals moesten de andere kerels mij uit een benaderde positie redden. Ik liep achteraan en over het algemeen betekende dat dat de beste plekken al weggegleden waren doordat de anderen eroverheen gegaan waren. Na dik 2 uur ploeteren kwamen we aan bij de laatste kloof, die beide Ecuadorianen niet voor niets ¨Canyon Loco¨(Gekke kloof) noemden: de wanden waren praktisch verticaal en waren bijzonder glad en zanderig. Door de regen is dat zand enorm los en glijd je constant weg. Ergens halverwege de helling kwam ik op een punt dat ik nog met mijn armen aan een boom hing, boven een helling van 10 meter. Zou de boom het begeven, lag ik 10 meter lager ergens op een boomstronk . Gelukkig waren Tim en Milton er om mij weer op een betere plek te hijssen, maar op dat moment vormde zich het idee: ik ga hier weg, dat mens is gek. Als ze denkt dat er een pad is, dan gaat ze dat toch lekker zelf zoeken? Ik loop hier risico te nemen en angsten uit te staan, terwijl ik 25 dollar per dag betaal? Doei! 


Gister (donderdag) heb ik besloten het te vertellen, maar de reactie van met name Jane was vol onbegrip en vol woede. Waarom zou ik deze hemel op aarde willen verlaten? Heel duidelijk:
1. Het regent hier altijd. Ik ga niet voor mijn plezier me zeiknat laten regenen, zeker niet als ik bezig ben met de reis van mijn leven.
2. Al mijn kleren waren vies. Jane´s regime was militair: eens in de 10 dagen wassen, je draagt je kleren dan maar nog een keer. Ik ben blij met mijn Arafat-sjaal, want ik was de enige die niet uitgebreid liep te snotteren. 
3. Altijd op laarzen lopen vinden mijn voeten niet leuk. Zowel mijn grote als kleine tenen waren gaan blaren en lopen deed me echt zeer. Als je dan 8 uur moet, is dat geen pretje.
4. Drie maaltijden per dag is best prima, maar als je mensen urenlang het bos in stuurt, mag je daar ook wel wat voor onderweg meegeven. Behalve regenwater uit de kraan konden we in de tussentijd niets krijgen: een gotspe als je 25 dollar per dag betaald. Daar kan je hier ergens anders je helemaal van ongans eten!
5. Altijd en alleen maar praten over vogels, kikkers en wat diens meer zij is niet alleen saai, maar het irriteert ook. Bestaat er niets anders in jullie wereld?
6. Buitensporige reacties op dingen die wij vergeten te vertellen van Jane maken het niet makkelijker om met plezier je werk te doen. Dat we vergeten te vertellen dat er op trail X een boom is omgevallen, hoeft niet te betekenen dat je meteen een woedeaanval krigjt?
7. Je vrijwilligers elk mogelijk contact via internet ontzeggen omdat dat afleidt is prehistorisch en rigide. Dat ik een smoes moest gebruiken om mijn ouders te mailen over mijn twijfels, zegt genoeg.
8. Ik miste alle leuke mensen uit Quito enorm. Ik miste afwisseling, geouwehoer, gezelligheid en mensne met wie ik een klik heb. Die had ik hier niet, om van gezelligheid maar te zwijgen. Ik heb gemerkt dat van alles ik nog het meest mensen om me heen gemist heb. Ik weet nu in ieder geval dat ik: nooit meer alleen naar een afgelegen plaats zonder contact met de buitenwereld ga.

 Desondanks heb ik in de week mooie vogels gezien, prachtig landschap gezien enb was het lang niet altijd heel erg (de wandelingen met Tim waren over het algemeen best leuk en het was bijzonder leuk om Spaans tepraten met Segundo en Milton, die toch maar verbaasd waren dat zo´n gringo zo goed Spaans sprak), maar ik heb me zelden in mijn 23 levensjaren zo ongelukkig gevoeld ergens. Toen ik donderdag besloot te vertrekken, de wandeling van een uur de berg af deed en de bus naar Puerto Quito pakte, voelde ik een last van mijn schouders vallen. Zodra ik mijn bekenden uit Quito weer zag, voelde ik dat het weer goed zat en was ik voor het eerst in een dikke week weer echt blij. Ik heb weer energie om verder te reizen. Zaterdag ga ik met Lisa en Mette naar Mindo, terug naar het bos. Dat zal nu anders zijn, maar waarschijnlijk ga ik vooral gezelschap houden. Daarna ga ik met Lisa rondreizen, waarheen weet ik nog niet precies. Ik heb opeens veel meer tijd om dingen de doen, dus wie weet wat er gaat volgen. Ik heb er in ieder geval weer heel veel zin in en dat heb ik een week lang gemist!

groetjes aan iedereen en tot een volgend verhaal!