Playa!

Hola chicos!

Na een dikke week weer een nieuw verhaaltje, voor mijn gevoel is er afgelopen week heel erg veel gebeurd.

Bij het schrijven van het vorige bericht zat ik nog in Puerto Quito, inmiddels zit ik in het Salou / Lloret / Chersonissos van Ecuador: Montanita. Hoe ik daar gekomen ben, zal ik nu zo kort en bondig mogelijk (en dat lukt me vast niet) proberen te vertellen!

Zaterdag 21 februari ben ik samen met Lisa vanuit Puerto Quito naar Mindo gegaan, ietsje dichterbij Quito in het nevelwoud. Daar zouden we meeten met Mette die vanuit Quito kwam. Rond een uur of 2 installeerden we ons in het tot nu toe beste " value-for-money" hostel wat ik heb gehad hier, Casa de Cecilia. Privekamer voor 6 dollar per persoon, dichtbij het dorpje, heerlijke warme douche en lekkere hangmatten. Aangezien Mette nogal moe was, die zaterdag weinig meer gedaan behalve wat door het dorpje heen lopen en kijken wat er te doen viel.

De activiteit van zondag werd paardrijden, of all things. Je moet alles eens in je leven hebben gedaan. Mette wilde het heel graag en wij waren de beroerdste niet, dus ook wij gingen mee. Ik ben er wel achter: tenzij het moet, anders bij voorkeur niet nog een keer. Alleen als het paard rustig loopt, vond ik het te doen, maar erg comfortabel is het niet. 's Middags konden we eigenlijk niet zoveel meer doen, dus hebben we vooral gechilld. Mette is aan het eind van de dag weggegaan, Lisa en ik besloten nog 1 nachtje in Casa de Cecilia te blijven en maandag verder te trekken, richten de kust van het noorden, Atacamas. Van daaruit wilden we dan verder de kust afzakken richting het zuiden.

Het oorspronkelijke idee was de bus vanuit Mindo naar Los Bancos (de grotere marktplaats in de buurt) te pakken en vandaaruit verder te reizen richting Esmeraldas en Atacames. Aangekomen in Los Bancos kwamen we bij de pinautomaat (hoe kan het ook anders in Los Bancos, de banken) in gesprek met een Brit die in de buurt woonde. Hij vertelde dat ons je vanaf Atacames maar een klein stukje naar het zuiden kan reizen, maar dat door problemen met de weg je op n gegeven moment niet verder kan, terug moet via Esmeraldas en Santo Domingo om weer aan de kust te komen. Een reis van 14 uur! We wisten snel ons plan te wijzigen, konden weer in de bus naar Santo Domingo stappen (die was nog aan het wachten) en besloten zuidelijker naar de kust te gaan. Drie uur later stapten we daar dan ook uit. Lonely Planet was niet bepaald positief over deze grote stad (200.000 inwoners) en omdat het al best laat was om nog verder te reizen, besloten we dat we moesten overnachten in Santo " SinGringo" (zonder gringo = toeristen), want er was werkelijk geen enkele andere westerse toerist te bekennen in het rommelige en shabby centrum van SD. Daar een hotel gepakt en geprobeerd een restuarant te vinden, om zo vroeg mogelijk te eten. Dat viel nog niet mee. In het centurm van SD kun je van alles kopen: doktersbedden, rolstoelen, motormaaiers, maar een fatsoenlijk restaurantje ho maar. Uiteindelijk bij een Chinees terecht gekomen, waar twee enorm onnozele kerels maar nauwelijks snapten wat vegetarisch is. Geen vlees, geen kip, geen vis, geen garnalen, kan dat? Ze vonden het in ieder geval erg grappig. De avond doorgebracht met het bijwerken van dagboekjes en tv kijken, waar op een muziekzender eens in de zoveel tijd oude (ong uit 2000 denk ik) beelden van dancevideos met het tmf-logo voorbij kwamen. Erg bijzonder, maar in Ecuador jatten ze alles (gebrande dvd's worden gewoon in winkels verkocht), dus erg verbaasd was ik niet.

Dinsdag pakten we de bus naar Pedernales, waar we onze eerste zee konden zien. Daarna de hobbelige busrit van 2 uur naar Canoa, een echt surfplaatsje. De kust is echt enorm warm, 35 graden en meer, en Canoa was al erg vol. Uiteindelijk een hostel gevonden na aanraden van twee Nederlandse meiden, Ezli en Milou, die we in Quito al eens tegen waren gekomen. Zo klein is Ecuador dan weer! De middag vooral met hen gepraat en genoten van een ijskoude Club (het lokale bier wat wel te drinken is) en 's avonds bleek er weinig fiesta in Canoa te zijn, waardoor we maar besloten vroeg te gaan slapen en de volgende dag door te reizen naar Bahia de Caraquez.

Woensdag eerst gezwommen in de zee en daarna geprobeerd een hotel te vinden voor carnaval. Mette en Inge vieren dat hier met mensen uit Quito, Jelger wilde graag carnaval gaan vieren en wonder boven wonder vonden we nog een 4 persoons appartementje, waar we voor 20 dollar pp carnaval konden gaan vieren. Na dat geregeld te hebben de bus gepakt naar San Vicente, vanwaar we met een bootje de zee overstaken naar Bahia de Caraquez, wat eruit zag als een willekeurige Spaanse badplaats met vooral veel hoge appartementengebouwen. Hier heb ik ceviche geprobeerd (schaaldieren gekookt in limoen) wat geen succes was. Ook hier was savonds weinig te beleven en bovendien waren we zo moe, dat we om 8 uur al in slaap vielen.

De volgende dag zijn we 's ochtends naar het museum van Bahia geweest, over de lokale prespaanse culturen. Dat was gratis, met Spaanse rondleiding en dus een goede training voor ons Spaans. Daarna pakten we de bus richting Portoviejo, van daar de bus naar Jipijapa (spreek je uit als Hippiehappa) en daarna de bus naar Puerto Lopez, een beetje shabby vissersplaats waarvandaan tochten gaan naar "poor-persons Galapagos" , Isla de la Plata. Een tour a 32 dollar voor de volgende dag geregeld, gegeten in Whale Cafe, wat erg goed was en ook hier geen fiesta, dus vroeg naar bed na een uitgebreid gesprek (en Spaanse training) met een Chileens stel. Erg grappig dat die de -s niet uitspreken, waardoor je uitspraken krijgt als " buena dia"  en " ma o meno" (mas o menos = min of meer).

Vroeg opgestaan, ontbeten in Whale Cafe en vervolgens dachten we naar Isla de la Plata te kunnen gaan. De tour was echter afgelast, we waren de enige belangstellenden. Vol chagrijn (bied die tour dan niet aan of waarschuw ons in ieder geval!) met twee zwerfhonden achter ons aan snel " gevlucht"  naar Whale Cafe, waar we de honden konden afschudden en plannen konden maken. Wachten tot morgen of toch maar eerder naar het Salou van Ecuador, Montanita? De keuze viel op het tweede, ons laten afzetten voor een busritje van 1 uurtje en op het heetst van de dag aangekomen in Montanita. Voordeel: gezien de drukte haddenwe nu in ieder geval tijd zat een goed en betaalbaar hostel te vinden. Dat was snel gevonden (25 dollar voor 2 personen per nacht is in Montanita heel betaalbaar) en daarna een verfrissende duik in de  zee genomen. Van alle inspanning gutste het zweet van mijn voorhoofd. s Avonds eindelijk weer eens flink kunnen feesten, we stonden immers al 2,5 week droog!

Inmiddels zijn we dan rond, morgen vertrekken we naar Cuenca. Koeler en geen kust, daar hebben we wel weer even zin in. Vrijdag gaan we Jelger ophalen omdaarna meteen door te gaan naar Canoa, om samen met Mette, Inge en Jimmy carnaval te gaan vieren en lekker te ontspannen aan de kust. Nieuwe foto's heb ik op het net gezet, dus voor wat beelden ter illustratie, kijk hier: https://picasaweb.google.com/106497553492877973071/Redmarinecuador?authkey=Gv1sRgCIrFz93NmMrjJA


Hasta luego!