Mindo en Galapagos

Hola vrienden, familie en andere verwanten!

Vers terug van de Galapagos na een week weer een nieuw verhaal. Het lijkt eeuwen geleden, want we hebben in die week echt heel veel gedaan. Laat ik beginnen waar Jelger zijn verhaal eindigde, vorige week donderdag, wachtend op tickets voor de Galapagos.

Na die donderdag flink aan het lijntje gehouden te zijn (Ecuadorianen kunnen geen nee zeggen en zeggen daarom dat alles snel geregeld gaat worden), vertrokken we aan het eind van de middag toch maar naar Mindo vertrokken, waar we tegen de avond aankwamen. Telefonisch geregeld dat we de volgende dag naar ¨Paz de las Aves¨(Vrede van de vogels), een natuurreservaat, konden gaan. Wel erg vroeg: 5 uur zouden we door Jesus (een oude bekende voor mij) opgehaald worden om ´s ochtendsvroeg de balts van de Cock-of-the-Rock te kunnen zien.

Die vrijdag slenterden we om 5 uur op het pleintje in Mindo, stapten in de pickup en waren rond kwart voor 6 op de plek van bestemming. Daar aangekomen bleken we samen met een heel stel oude Amerikanen de wandeling te gaan maken, die in het donker begon. Rond kwart over 6 waren we bij de plek en konden, hoewel ver weg, de Cock-of-the-Rocks behoorlijk goed zien. Daarna nog een rondje gemaakt over het terrein, waar Angel Paz (de eigenaar en gids) door middel van fluiten en roepen in staat is om de hele schuwe Antpitta´s te voorschijn te laten komen. Tegen 11 waren we klaar, na ook daar ontbijt te hebben gehad. Helaas sloeg ons wel de schrik om t hart: het nieuws van de tsunami in Japan. De eerste berichten waren dat alle mensen van de Galapagos geëvacueerd zouden worden, gelukkig viel dat nogal mee bij latere check op het internet. Even dachten we dat onze hele Galapagostrip niet meer door zou gaan en, aangezien het een natuurramp betreft, we naar ons geld konden fluiten. Gelukkig bleek dit allemaal wat mee te vallen. Terug in Mindo uitgerust en ´s middags nog een wandeling gemaakt door de bossen. ´s Avonds kwamen we een jong Canadees stel tegen, waarmee we afspraken de volgende morgen naar toekans te gaan zoeken.

Weer vroeg op, nu om 6 uur afgesproken en uiteindelijk waren we tot 11 uur in touw. Eerst vogels gezocht langs de weg, maar nadat we een lokale gids tegenkwamen, konden we onze eerste toekans zien. Als een documentaire van David Attenborough, 4 of 5 enorme grote vogels roepend bovenin een kale boom. Een prachtig gezicht! Daarna konden we zelfs nog 3 andere soorten toekans bijschrijven en konden we voldaan terugkeren naar het hostel. Om 2 uur de bus terug gepakt naar Quito, waar we snel meetten met Mette, die onze tickets zou hebben. Die vertelde ons dat ze die niet had, maar dat alles goed zou komen als we naar het vliegveld zouden gaan. Daar vertrouwden we op en terecht, naar later bleek.

Zondag 13 maart waren we al rond half 8 op t vliegveld, waar iemand klaar stond om ons te helpen met de tickets. Om 9 uur vlogen we voor het eerste deel van de vlucht naar Guayaquil. Door het prachtige heldere weer en onze plek links in het vliegtuig hadden we fantastisch uitzicht op de Andes, met de hoogste vulkanen van Ecuador zonder enig wolkje. Echt een betoverend gezicht. In Guayaquil bleven we wel erg lang aan de grond, moesten het vliegtuig uit en met enige vertraging  (uurtje) vertrokken we naar San Cristobal, het vliegveld op het meest oostelijke eiland van de Galapagos. Benieuwd wie onze bootgenoten zouden zijn!

Aangekomen op de Galapagos, moesten we eerst door de nodige checks en werden opgewacht door gids Miguel. Daar ontmoetten we onze reisgenoten, Duitse Anna van 18 en een Amerikaanse familie van zes personen. In de haven de eerste blik op onze boot geworpen (een catamaran) en na de lunch gingen we zo snel mogelijk varen, richting Islas Lobos (de eilanden van de zeeleeuwen), onze eerste stop van vandaag.

Aan land op Islas Lobos kregen we meteen ¨close views¨ van Blue-footed Boobies, zeeleguanen en fregatvogels. Gelukkig waren we net op tijd om de mannetjes fregatvogels te zien met een opgeblazen keelzak, die er dan uitziet als een vuurrode ballon. Geloof het of niet, maar als je een vrouwtje fregatvogel bent, vind je dat woest aantrekkelijk. Vanaf de wal konden we al de zeeleeuwen zien spelen, waarna we terug gingen naar de boot om onze snorkelsets te pakken.

Aangezien zowel Jelger en ik nog nooit hadden gesnorkeld, resulteerde dat eerst wel in vele slokken ingeslikt zeewater en enige ademnood, maar na een tijdje begonnen we het wat onder de knie te krijgen. Erg apart om bewust door je mond te gaan ademen. De eerste keer snorkelen leverde meteen veel roggen, zwemmende zeeleeuwen en prachtige vissen op. Inmiddels was het al wat laat geworden, gingen we weer aan boord voor het uitstekende diner met verse zeevis. We hadden inmiddels al door dat onze reisgenoten erg gezellig waren en dat we daar prima mee op konden schieten. ´s Avonds begon de boot met de oversteek naar het volgende eiland, Española. In onze knusse kamer (Jelger en ik deelden een tweepersoonsbed, erg romantisch) wiegde het schomelen van de boot ons snel in slaap.

Ontbijt was vroeg, maar al om 6 uur waren we door het licht in de cabine wakker geworden. Na het ontbijt aan land gegaan op Española, waar we over de zeeleeuwen heen moesten stappen. Verder genoten van de vele bijzondere vogels, waaronder de Galapagosbuizerd, Galapagosduif, Boobies en de Tropicbird. Erg bijzonder dat je echt heel erg dichtbij kan komen, aanrakan mag niet maar is goed mogelijk als je wilt! Ik hoop dat de foto´s die indruk wat ondersteunen.

´s Middags voeren we een stuk verder op het eiland,  naar het parelwitte strand van Gardner Bay. Hier snorkelden we vanaf de boot naar het vaste land. Tijdens het snorkelen zag gids Miguel een haai (die wij niet zagen, verstopt onder een steen), maar we zagen wel zeeschildpadden, roggen en prachtige tropische vissen. Op het strand kon je lekker relaxen tussen de zeeleeuwen, waarna we weer terugsnorkelden naar de boot. Een paar frisse duiken vanaf de boot en we begonnen weer aan de volgende overtocht, naar Floreana.

Een lange overtocht later, veel relaxen op het dek van de boot op zoek naar dolfijnen, een heerlijke maaltijd en een goede nacht slapen, werden we wakker voor de kust van Floreana. We zouden hier naar de beroemde Post Office gaan, waar je een brief kan achter laten, die een andere reiziger voor je mee moet nemen naar en overhandigen. Zie je zelf een brief van iemand die niet te ver van je woont, wordt je aangemoedigd die mee te nemen en te overhandigen. Jelger liet zijn label van de tas achter, nu afwachten wanneer hij die weer terugziet!

Post Office Bay is verder een goede plek om de zeldzame Galapagospinguins te zien. Vanaf het rubberbootje hadden we al 1 zien duiken, vanaf de wal zagen we een stuk of 3 in het water spelen maar gelukkig was er 1 zo vriendelijk om op een rots uitgebreid te poseren voor de fotografen. Een prachtig gezicht! Daarna weer snorkelen langs de rotsen, met als hoogtepunt een zeeschildpad die heel rustig waterplanten aan het eten was, met Jelger links en Redmar rechts een meter er naast. Echt een heel gaaf, bovendien zwom hij of zij zo rustig dat we eenvoudig met haar mee konden zwemmen. Terug op de boot geluncht en op naar ¨Corono del Diabl¨(Duivelskroon), een ingeklapte vulkaan, waar we in de krater zouden gaan snorkelen.

´s Middags eerst aan land geweest om te wandelen naar een strand, waar zeker 10 zeeschildpadden op enkele meters uit de kust aan het fourageren en paren waren. Dit trok de aandacht van een ongeveer 3, 4 meter grote Galapagoshaai, die tussen de zeeschildpadden door zwom. Zo dichtbij waar we zouden gaan snorkelen, gaf dat iedereen toch wel een beetje zenuwen. Na het strand met het bootje naar Corona del Diablo, waar de stroming zo sterk was dat flipperen niet eens nodig was. Eenmaal in rustiger water waren we getuige van een Witpuntrifhaai van ongeveer 1,5 meter die op enkele meters langs ons zwom. Verder prachtig snorkelen, met prachtige vissen en een fraaie omgeving. Door de stroming vrij snel gestopt en begonnen aan de lange overtocht naar Santa Cruz, ons laatste eiland.

Al dagen waren we bezig met de zee afspeuren naar dolfijnen of walvissen en nu, op onze laatste boottocht was het raak. Al ver zagen we af en toe dolfijnen boven het water springen, maar dat was kinderspel met wat een kwartier later zou gebeuren. We zaten middenin een grote groep (zeker 100) Grienden, een kleine walvissoort van ongeveer 4,5-5 meter. Ze waren overal, vlak voor / naast / links / rechts / achter / onder de boot. Een kers op de taart, net als ons laatste avondeten aan boord: spaghetti met gamba´s.

Inmiddels was het woensdag en werden we wakker in de haven van Puerto Ayora, de grootste stad van de Galapagos. Vanaf daar pakten we een bus naar de hooglanden, om dé soort van de Galapagos te zien: de enorme landschildpadden. Aangekomen in het reservaat zat er al gelijk 1 in een poel op ons te wachten, later ¨struikelden¨we over de schildpadden (zeker 8 a 10), waaronder het bijzondere gezicht van de paring. Stel je voor, een vrouw ligt onderop, weegt 90 kilo maar mag wel een mannetje dragen van liefst 500 kilo. Tel daarbij op dat het mannetje loeit als een koe en je krijgt een bizar gezicht. Voor de grote groepen toeristen waren we al weer weg, zijn nog door een gang van enkele 100en meters gelopen, uitgegraven door een lavastroom. Net een natuurlijke mijnschacht.

´s Middags zijn we overgegaan naar het hotel in de haven, samen met de Amerikanen. Anna zou de tour nog verder maken tot zondag, gelukkig kreeg ze nog wat gezelschap van 2 Duitse meisjes. Met de hele club zijn we naar het Darwin Research Centre gegaan, waar schildpadden en leguanen gekweekt worden. Hier zagen we de beroemde Lonesome George, de enige nog overgebleven schildpad van de ondersoort van het eiland Pinga, landleguanen en nog meer schildpadden. ´s Avonds hadden we met de Amerikanen ons laatste diner op de Galapagos, de volgende morgen zouden we naar het vliegveld gebracht worden en zou het hele avontuur er op zitten.

Donderdag na het ontbijt werden om 9 uur Ecuadoriaanse tijd (dat wil zeggen, 10 uur) door twee pickups opgehaald en overgebracht naar het vliegveld. Gelukkig wisten we de tijd te doden met een potje Wizzard, een leuk kaartspelletje dat de Amerikanen ons geleerd hadden. Om 1 uur, zelfs voor 1 uur vertrok ons vliegtuig, praktisch leeg: van de 150 stoelen waren er maximaal 20 bezet. Een surrealistisch gezicht en als trootst hebben we geholpen om de crew van de overtollige voedselvoorraden af te helpen (lees meerdere toetjes en broodjes). Om 4 uur waren we weer in Quito en spoedden ons naar ons hostel, na afscheid te hebben genomen van de Amerikanen. Allebei moe en een beetje ziekjes, maar het komt vast wel weer goed!

Vandaag gaan we naar het oude centrum van Quito, morgen naar vulkaan Cotopaxi en zondag vertrekken we naar de jungle, waar we tot vrijdag blijven. Check de foto´s, na de jungle vast een nieuwe update!

https://picasaweb.google.com/106497553492877973071/Redmarinecuador?authkey=Gv1sRgCIrFz93NmMrjJA#

Tot horens en het allerbeste vanuit Ecuador!

Redmar en Jelger