Het is gek, maar na bijna 3 maanden ga ik echt Ecuador verlaten. Vanochtend heb ik Jelger op het vliegtuig naar Amsterdam gezet en ben ik zelf, om de cirkel rond te maken, even naar Jardín Botanico geweest. Op mijn allereerste dag hier, ging ik daar ook heen en nu, op mijn laatste dag Quito, weer. Omdat ik nogal wat tijd heb te doden hier in Quito (en er eigenlijk weinig te doen is: al mijn vrienden hier zijn of al vertrokken of een weekendje weg), zal het een uitgebreid en vast een lang verhaal worden. Je bent gewaarschuwd....
Laat ik eerst beginnen met een verslag van de laatste week van Jelger en mij in Ecuador. Jelger was gebleven bij zondag, toen we besloten hadden de volgende dag Baños te verlaten. Zo geschiedde ook, maar helaas verliep de dag iets anders dan we hadden gedacht. We willen om 7:15 uur de directe (zo wordt ons verteld) bus vanuit Baños naar Cuenca nemen. We hopen dan nog via de Inca-ruines van Ingapirca te kunnen gaan. Helaas bleek het werkwoord ¨mentir¨(liegen) weer eens een Ecuadoriaans cultureel fenomeen te zijn. Dit was dus geen directe bus naar Cuenca, dit was niet een bus via de snellere route direct naar Riobamba maar via Ambato en hij was nog te laat ook. Hierdoor misten we in Riobamba onze ¨aansluiting¨, waardoor we pas om 11 uur uit Riobamba konden vertrekken. Even voor het idee: als het was geweest zoals ons verteld was, waren we al om kwart over 8 in Riobamba. Goed, onder het mom van cultuurverschillen zakten we achterover en besloten Ingapirca maar uit ons hoofd te zetten. Gelukkig maar, want de bus was verschrikkelijk traag en pas na 5en kwamen we in Cuenca aan. Gelukkig kan ik al eenvoudig reserveringen per telefoon maken in het Spaans, dus hoefden we ons over het hostel geen zorgen over te maken. In het hostel aangekomen bleken we aardig gaar, dus niet veel meer gedaan, in het hostel gegeten en vroeg naar bed.
Om toch maar eens te breken met het eeuwige vroeg opstaan (onze wekker staat bijna standaard op een uur of half 7), een beetje uitgeslapen en vandaag een dagje Cuenca gepland. Eerst maar naar het Museo Pumapungo, met verschrikkelijk lelijke religieuze kunst, stoffige munten en bankbiljetten en fraaie beelden van alle delen van Ecuador, met als hoogtepunt ¨shrunken heads¨ van de Shuar uit de Amazone. Buiten het museum liggen de ruines (lees: fundamenten) van de Inca-stad Tomebamba, die we daarna bezoeken. We treffen het, want we lopen tussen drie verschillende schoolklassen, die ons meteen weer laten merken hoe bijzonder je wel niet bent met blond haar (ik) of bijna 1,90 in een land waar de gemiddelde man niet boven de 1,70 uitkomt (Jelger). Geroezemoes als we langslopen en een schoolklas met kids van rond de 12 proberen hun Engels op ons uit: ¨Hé mister!¨en meer van dat. Als ik in het Spaans vraag ¨No puedes hablar mas Inglés?¨ (Kun je niet meer Engels spreken?), maak ik indruk, staan ze met de mond vol tanden en lopen wij lachend weg. De andere groepen zijn pubers van rond de 15-16, waar telkens een golf van opwinding door de groep gaat als we langslopen. De puberjongens lopen spontaan wat stoerder en de meiden zijn, wonderwel, nogal onder de indruk. Op een gegeven moment beginnen de meiden zelfs foto´s van ons te maken, zonder onze goedkeuring, maar niet lang daarna komt een begeleider naar ons toe en vraagt of we met de meiden op de foto willen. Goed, ijdel als we zijn en verguld met zoveel aandacht, gaan wij met de een na de ander op de foto. Je voelt je wel een enorme attractie, maar het is wel weer een leuk verhaal om te vertellen op feesten en partijen.
Na het museum komen we tot rust in het historische centrum van Cuenca. Eerst lunchen we bij Govinda´s, waar je echt een uitstekende set lunch (almuerzo) voor 2,25 dollar kan krijgen: soep, rijst met groente (een ware luxe) en een jugo of yoghurt. Daarna alle kerken, pleintjes en andere bezienswaardigheden van Cuenca bekeken en een tour naar Cajas geboekt. ´s Avonds Mexicaans gegeten en weer vroeg naar bed, want al dat vroeg opstaan breekt ons toch steeds weer op en de volgende dag zou het weer vroeg vertrekken zijn!
Om kwart over 8 worden we door gids Gustavo (aangeraden door Lisa vanwege zijn enorme natuurkennis en na ons verzoek op de groep gezet) en de rest van de groep (2 Zwitsers, een Britse, een Zweedse, een Duitse en twee Australiërs) opgehaald en 45 minuten later staan we in het lage gedeelte (ongeveer 3000 meter boven zeeniveau) van het nationale park Cajas. Hier maken we een wandeling rond een meertje, door prachtig nevelwoud, met leuke vogels en interessante verhalen van Gustavo. Na 1,5 uur vertrekken we naar het hogere gedeelte, eerst naar het hoogste punt op zo´n 4200 meter hoogte. Het hoge gedeelte bestaat uit páramo: grasland met meertjes, met her en der kleine bosjes. Het is het beste te vergelijken met een soort toendra, heide en Zwitserse bergen. Echt een prachtig, sprookjesachtig landschap wat je sterk doet denken aan bijvoorbeeld ¨Lord of the Rings¨. Op zo´n 3850 meter een wandeling van rond de 2,5 uur gemaakt en, het was inmiddels een uur of 2, op naar de lunch: vers gevangen forel met heerlijke gefrituurde yuca, met aardappelsoep vooral. Perfect geregeld, uitstekende gids en een prachtige dag. Een van mijn hoogtepunten in Ecuador!
Terug in Cuenca begint het grote wachten. We hebben een nachtbus naar Quito om kwart voor 10, dus we kaarten, lezen en eten nog in het hostel (we komen Wilson van de groep uit de jungle nog tegen, waar we een tijd mee praten) en pakken dan de taxi naar de terminal. De busmaatschappij was ons aangeraden door Wilson als zeer betrouwbaar en we zien waarom. Alle passagiers worden om security-redenen gefilmd, er zijn 3 ipv één assistent en de bus is erg comfortabel. Een uur na vertrek worden we gestopt door het leger, een routine-controle. Gelukkig blijkt dat als je zelf rustig bent, die mensen ook rustig zijn. Ik maak een babbeltje met een militair en al snel gaat dat over Holanda. Terug in de bus slapen we redelijk en zijn we rond 7 uur weer in Quito, waar we een douche nemen in het hostel en eigenlijk best fit zijn.
Nog maar twee dagen voor Jelger en vandaag willen we niet te gek doen. We gaan naar de evenaar, ongeveer 1 uur met openbaar vervoer. De Franse onderzoeker La Condamine heeft in 1731 de evenaar bepaald op een plek die zo´n 300 meter ten zuiden van de ware evenaar ligt. Best knap, zeker voor die tijd! De vorige keer ben ik met Anne en Sandy naar het monument op de locatie van La Condamine geweest, maar nu wilden we naar het echte midden van de aarde. In het museum kregen we nogal wat bewijzen voor de kiezen om te laten zien dat dit echt de evenaar is. Je kan een ei op een spijker laten balanceren, het water draait verschillend en je verliest je evenwicht op het midden van de evenaar. We vinden het echter niet bijzonder dus gaan daarna snel weer terug naar Quito. We boeken weer een tour voor Cotopaxi en zien Mette nog eventjes. Verder weer vroeg naar bed, want om 6 uur moeten we er weer naast staan!
Weer een vroege wekker, ruim op tijd voor de pickup. We zijn met een grote groep, bestaande uit een Argentijn, Duitsers, Fransen, Polen, een Portugees en nog een Nederlandse. Als we vertrekken lijkt het weer prachtig,maar al snel betrekt het. Gelukkig kan het weer hier snel veranderen, want als we uiteindelijk echt dichtbij de berg komen klaart het snel op en hebben we een prachtig uitzicht op de hoogste actieve vulkaan ter wereld! Vanaf de parkeerplaats op 4500 meter hoogte lopen Jelger en ik in ongeveer een half uurtje naar de refuge op 4820 meter. Voor de lunch klimmen we nog wat meer, tot ongeveer 4900 meter (hoger dan waar dan ook in Europa) maar dalen daarna weer af. Jelger voelt de hoogte behoorlijk en na de lunch dalen we zo snel mogelijk af. Op de parkeerplaats springen we op de fietsen voor de afdaling. Ik zie Jelger nog in het begin, maar hij blijkt (zoals eerder in Baños ook al) de betere fietser. Ik ga in bocht 1 onderuit, met een pijnlijke blauwe plek op mijn bovenbeen tot gevolg. Jelger komt als 2e aan bij de lagune, ik kom 10 minuten later. Vanaf de lagune besluit Jelger nog verder te fietsen, ik heb het wel gehad. Uiteindelijk zijn we om half 7 weer terug in Quito, moe en eten snel ons laatste gezamelijke maal in Quito. Om 10 uur gaan we weer slapen, morgen vliegt Jelger heel vroeg!
Tot zover even het verslag van de week, ik bereid een volgend verslag voor over 3 maanden Ecuador. Nu eerst foto´s uploaden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten