Groepsreizen: slapen in de bus, woestijn, op hoogte én in hotels!

Hallo allemaal!

Vanuit een zonnig Arequipa mijn allerlaatste blog vanaf locatie. Nog maar 2,5 week en ik ga geen tijd meer vrijmaken om jullie met verhalen te vermaken: disculpa! Het is pas een week geleden dat ik een laatste blog plaatste, maar dat lijkt echt eeuwen geleden. Met het groepsreizen is het tempo opgevoerd, doe ik op 1 dag veel meer dingen en lijkt één dag wel een week te duren, zoveel indrukken doe ik op. Een korte bloemlezing van de week.

Allereerst begon het zondag erg vroeg met de briefing van de rondreis van Oasis. Dat het een Britse organisatie is, merkte je niet meteen. De groep bestaat uit een oudere Noor (nogal een karakteristiek figuur, beetje de sukkel van de groep zullen we maar zeggen), twee Deenses van eind twintig, een Oostenrijkse van 24, een Brit van 22, een Britse moeder en dochter en dus twee Hollanders, Lisa en ik. Reisgids is Jesus, uit Arequipa, die tot nu toe erg goed bevalt. Na de briefing (iedereen blijkt een andere tour te hebben, sommigen gaan door tot Puna of La Paz) blijkt dat ik de klassieke Inca-trail loop met de Brit Chris en Deensen Maiken en Louise. Zij gaan daarna ook mee naar de Peruaanse Amazone. Jesus neemt ons daarna mee voor een rondwandeling door het oude centrum van Lima, verder doen Lisa en ik niet zoveel. Gelukkig hebben we nog wel een mooi verhaal, want we worden vakkundig opgelicht. Dat dat nog gebeurt na 3 maanden in Zuid-Amerika.

We besluiten te gaan eten bij een pizzeria vlakbij het Plaza de Armas. We betalen met een briefje van 50 sol en lopen weg. Nu wordt elk briefje vakkundig gecheckt (in Peru zijn nogal wat valse soles en dollars in omloop), maar dit briefje was vers uit de geldautomaat, dus ongetwijfeld niet vals. We worden teruggeroepen door de kerel van het restaurant met het bericht dat het een vals briefje is en dat hij een ander wil. Ik weet meteen dat we in een klassieke truc zijn gestonken: de ¨beste¨ man heeft het briefje omgewisseld met een valse en wij staan voor een voldongen feit. We kunnen niet bewijzen dat het ons briefje niet is, dus besluiten eieren voor ons geld te kiezen en dan maar 50 sol (12,50 euro) te verliezen. Hevig chagrijnig dat dit ons gebeurd was, terwijl ik wist dat e dit kon verwachten, en met een onbehagelijk gevoel gaan we weer terug naar het hotel en besluiten maar binnen te blijven. Waar toeristen zijn, probeert iedereen van je te profiteren en daar wordt ik nu na 3,5 maand wel eens moe van.

De volgende morgen zijn we nog vrij en gaan we naar het Monasterio San Fransisco, waar we een rondleiding hebben door de verschillende zalen en catacomben. Met name de bibliotheek lijkt zo weggehaald te zijn uit Harry Potter: eeuwenoude boeken, rollen, vol stof en een overheersende lucht van oude boeken. Verder is het historisch centrum van Lima is niet heel erg bijzonder, dus gaan we niet veel verder meer doen. Om 1 uur pakken we de bus (gewoon, openbaar vervoer, het is immers een budget-reis) richting Paracas, waar we om een uur of half 6 zijn. Een werkelijk treurig plaatsje, bestaand uit hotels, restaurants en enorm stinkende visfabrieken. Hier gaan we naar een visrestaurant om te eten. Ik besluit de Peruaanse ceviche (rauwe vis in limoensaus) aan mij voorbij te laten gaan (ik kan proeven van reisgenoten en heb geen spijt). ´s Avonds is iedereen moe, dus snel naar bed want de volgende dag gaat de wekker al om 6 uur!

Vandaag een hele volle dag, met liefst 3 verschillende activiteiten. We beginnen met een vaartocht rond de Islas Ballestas, ook wel de ¨Poor mens Galapagos¨ genoemd en de enige reden dat je naar Paracas zou willen gaan. In een bootje vol toeristen varen we in 2 uur rond de eilanden met zeeleeuwen, pinguins en 1000en (wat zeg ik, 10.000en) Jan-van-Genten en aalscholvers. Iets te kort naar mijn smaak, maar wel vermakelijk. Daarna gaan we naar een pisco-proeverij. Pisco is de nationale drank, een soort cognac en gemaakt van druiven. Na een inspiratieloze rondleiding gaan we pisco proeven, het leukste gedeelte. Gezien de verzengende hitte en het niet misselijke alcoholpercentage (38%) knalt dat er aardig snel in. Misschien moet ik ook minder de drankgewoonte van de Zuid-Amerikanen overnemen. arriba, abajo, al centro, al dentro! (hand naar boven, naar beneden, naar het midden, naar binnen!)

We komen rond het middaguur aan in Huacachina, gringo-hoofdstad van Peru. Huacachina is een natuurlijke oase, iets ten westen van Ica, midden tussen de metershoge zandduinen (ook hier krijg ik weer enorme Namibië-flashbacks). Het bestaat volledig uit wat restuarants, hostels en meer van dat soort. Na de lunch hier gaan we met z´n allen in een grote sandbuggy, waarmee we door de zandduinen gaan crossen. Heel erg gaaf, net of je in een constante achtbaan zit. De chauffeur duikt af en toe bijna verticale duinen af en met name de Deenses gillen dat het een lieve lust is. Bij 4 duinen stoppen we om met een sandboard de duinen af te duiken. Niet zoals snowboarden, maar op je buik en het gaat retesnel. Ik duik enkele keren iets te snel de duinen af en dat levert mij aardige blauwe plekken en pijnlijke ribben op. Ik kwak een paar keer zo hard op mijn bord, dat alle lucht uit me geslagen wordt en ik houdt daar nog dagen last van. Dessalniettemin, bijzonder gaaf om te doen!

Na een mooie zonsondergang in de duinen komen we aan bij onze slaapplaats voor vannacht. Er is inmiddels een vuurtje gemaakt, het eten staat al klaar en de muziek schalt uit de boxen: we slapen vanavond midden in de woestijn, onder de sterrenhemel! Na een heerlijke barbeque en de nodige ¨Piscola¨(Pisco met cola), een salsa-les van Jesus, een vleugje lokale muziek van de gidsen, rollen van de duinen en in mijn geval keihard op mijn gezicht vallen, wikkelen we ons in de slaapzakken en vallen op het harde zand in slaap. Helaas slaap ik nauwelijks, maar de ervaring is wel erg gaaf.

Gewekt door de zon en nog stijf van het harde zand, gaan we vroeg weer naar Huacachina voor het ontbijt. Snel een douche nemen, om te proberen het zand uit haar, neus, oor en andere lichaamsdelen te wassen. We moeten om half 9 de bus naar Nazca, zo´n 2,5 uur zuidelijk, pakken en na een redelijk saaie busrit (veel meer dan gecultiveerde landbouwgrond en dorre woestenij is het hier niet) komen we in Nazca aan, waar we niet slapen maar wel een hotel tot onze beschikking hebben. Nazca is vooral beroemd vanwege misterieuze lijnen die her en der verspreid door de rotswoestijn liggen en dé manier om ze te zien is een vlucht. Dat is echter verschrikkelijk duur (alles bij elkaar meer dan 100 euro voor een half uurtje) en ik ga dat niet doen. Met de rest van de groep gaan we naar een uitzichtpunt, waar we 3 verschillende figuren (¨Hagedis¨, ¨Handen¨ en ¨Boom¨) goed kunnen zien. De verzengende hitte in Nazca vraagt om een duik in het zwembad van het hotel, wat we bij terugkomst ook doen. In de namiddag bezoeken we Chauchilla Cemetery, een enorme begraafplaats met tientallen mummies. Zoals gezegd, geen hotelovernachting, want we pakken de nachtbus naar Arequipa. Die is behoorlijk luxe en slapen gaat redelijk. Ik ben moe, maar niet kapot als we om 7 uur in Arequipa, Jesus´ hometown aankomen. Snel naar het hotel voor het ontbijt!

In Arequipa zitten we in een enorm hotelcomplex, La Casa de mi Abuela (het huis van mijn oma), met zwembad, ontbijtbuffet en flinke tuin. We mogen na het ontbijt even bijkomen, voordat we een rondleiding van Jesus door de stad krijgen. Arequipa is een erg charmante en fraaie stad, met fraaie koloniale gebouwen. We proeven het lokale ijsje (Queso Helado) en gaan daarna naar de lokale markt. Altijd leuk om de enorme variëteit aan fruit, kleding, vlees en andere dingen te zien. Jesus laat ons wat verschillende vruchten proeven, die soms ook nog lekker zijn! Na de rondleiding gaan we vooral uitrusten, ´s avonds eten we in een restaurant met ¨comida tipica¨, lokale gerechten. Veel gaan de cuy (cavia) proberen, ik houdt het bij de gevulde hete pepers. Met mijn grote bek zeg ik dat die wel extra scherp mogen, de toeristensmaak is vast te flauw. Nou, ik zal het weten. Al na 1 hap is al mijn smaak uit mijn mond verdwenen en ik eet nauwelijks meer, zo heet is het. De Inca Kola kan dat helaas niet blussen!

Inmiddels is het vrijdag en we staan vroeg op om naar Colca Canyon, de op 1 na diepste canyon ter wereld te gaan. Onze groep wordt aangevuld met een ouder Frans stel. De rit gaat eerst door het nationale park Salinas y Aguada Blanca, waar we de wilde Vicuñas (kleinere lamas) van heel dichtbij zien en een fraai overzicht krijgen van de hoge pampas van de Andes hier, de altiplano. We passeren 4900 meter, omringd door besneeuwde vulkaantoppen en dalen dan af in de Colca-vallei, tot een hoogte van 3600 meter waar we in ons prachtige hotel installeren. Het hotel is gebouwd in een soort traditionele stijl, met een prachtig uitzicht op de vallei. We storten ons op het lunchbuffet, wat uitstekend is en mogelijkheid geeft tot het proeven van alpaca (heerlijk!), quinua (graansoort) en meer. In de namiddag maken we een wandeling, maar de Franse dame is zo ongelovelijk traag en slecht ter been, dat de wandeling veel langer duurt dan gepland. Na de wandeling gaan we naar de termale baden, waar we heerlijk relaxen in kokend heeft water. ´s Avonds hebben we weer een ontbijtbuffet, maar de groep dunt sterk uit. De een na de ander heeft hevig last van de hoogte, Lisa en ik daarentegen niet. Dan merk je dat je toch wat meer geaclimatiseerd bent. Er moet soms zelfs zuurstof aan te pas komen!

Zaterdags gaat de wekker heel erg vroeg, want om half 6 staat het ontbijt al klaar. We vertrekken in het prille licht richting de grootste attractie van de canyon, Cruz del Condor. We lopen eerst een stukje langs het ravijn en al na 5 minuten ontdek ik de eerste condor beneden in het ravijn. We lopen rustig door en krijgen later een prachtige show van enkele condors die op enkele meters boven de aanwezige toeristen vliegen. En toeristisch is het, we staan met zeker 250 a 500 mensen naar de vogels te gluren. Grappig dat ook de niet vogelliefhebbers gefascineerd staan te klikken. Na de show rijden we langzaam terug naar onze lunchplaats, waarna we weer terugrijden naar Arequipa. Via enkele stops, waaronder op 4900 meter hoogte, zijn we weer in Arequipa, waar we opgewacht worden door Jesus met de magische woorden: ¨Ik heb niet zulk goed nieuws voor de Inca Trail¨. Gelukkig blijkt het nieuws mee te vallen (geen mudslides, aardbevingen of afgelastingen): we moeten een nacht langer in Aguas Calientes blijven, omdat er geen treintickets terug zijn. Dat is geen probleem, ik zag het al in duigen vallen! ´s Avonds proeven we wat van het nachtleven van Arequipa, maar om 12 uur gaat bij mij het lichtje uit en gaan we weer terug. De lange dag heeft zich gewroken!

Vandaag zijn we ´s ochtends hier in Arequipa naar het doolhof van het Monasterio Santa Catalina geweest, een prachtig klooster. Vanavond gaan we met de nachtbus naar Cuzco en dinsdag ga ik aan de Incatrail beginnen. Vrijdag ga ik dan de magie van Machu Pichu bewonderen. Maandags vertrek ik naar de Peruaanse Amazone, donderdag ben ik terug in Lima om met een vogelgids nog 2 dagen in de Andes door te brengen. Inmiddels is het dan zaterdag, 30 april, Koniginnedag en vlieg ik de volgende dag al terug. Gelukkig heb ik gehoord dat mijn teamgenoten het kampioenschap 7 mei kunnen gaan vieren, dus ik zal daar bij kunnen zijn. Na ruin 3 maanden begint Nederland wel weer te trekken.

Volgende bericht is vanuit Nederland of Houston, ik hoop nog wat foto´s te kunnen uploaden!

chau!