Lange busreizen, ruines en Peru!

Hallo allemaal!

Ik liet jullie achter vorige week bij mijn laatste middag in Quito. Erg nuttig heb ik me toen niet kunnen maken en geestelijk was ik al begonnen met de uittocht: nachtbus naar Guayaquil, dagbus naar Lima daarvandaan etc.etc. Terug in het hostel kwam ik onze Australische kamergenoot Caleb tegen, die tegelijk met mij de nachtbus ging nemen naar Guayaquil. Lekker makkelijk, bovendien ook gezelliger om samen zoveel uur in de bus door te brengen. Na de nodige biertjes in het hostel (daar slaap je goed op in de nachtbus, hoopte ik), vertrokken we naar de busterminal waar onze bus om kwart over 11 vertrok. De busrit naar Guayaquil zou ongeveer 8 uur moeten duren, maar al om 6 uur ´s ochtends waren we er. Je kan ook nooit aan van Ecuadoriaanse tijden: zeggen ze kort, is het lang, zeggen ze lang, is het kort. Erg onvoordelig, ik had maar 1 uurtje geslapen en er waren nog 5,5 uur te doden voordat mijn bus naar Lima zou vertrekken.

Om de dag goed te beginnen, besloten Caleb en ik bij een grote bekende hamburgerketen (ons wel bekend in NL) te gaan ontbijten. Hoewel een beetje ongewoon (Caleb was er duidelijk meer aan gewend, ook gezien zijn meer dan indrukwekkende fysiek), smaakte het prima. Als je bedenkt dat Ecuadorianen het liefst ontbijten met rijst, aardappelen, platanos en kip of vis, dan is dit ook nog best te doen. Na het voedzame maal hebben we geprobeerd een ticket te vinden voor Caleb, die naar de noord-Peruaanse badplaats Mancora wilde. Uiteindelijk kon hij met met mijn bus mee, dus dat betekende in ieder geval nog tot vroeg in de avond reisgezelschap en dat was goed te gebruiken, als je bedenkt dat ik zeker 29 uur in de bus zou moeten zitten.

Om half 12 vertrok de bus, die aanzienlijk comfortabeler was dan de bussen die ik in Ecuador gewend was, richting het zuiden. Omdat ik er vroeg bij was, had ik een plaatsje met royale beenruimte en tijdens de reis waren drie maaltijden inbegrepen (die overigens bestonden uit, jawel, rijst met kip!). Met een echte stewardess, die heel timide vroeg of alles wel goed was, en redelijk nieuwe films wist ik me aardig te vermaken. Daarnaast bleek de stoel praktisch horizontaal te kunnen, wat er voor zorgde dat ik van 10 tot 6 eigenlijk nonstop kon slapen. Rond 5 uur waren we na een flinke file bij de grens aangekomen, waar de grensformaliteiten bij mij snel gingen, maar de bus lang moest wachten vanwege een groep Colombianen in de bus, die iets heviger gecheckt worden. Peru binnenkomen ging zo mogelijk nog eenvoudiger. Iets van het land zien bleef helaas onmogelijk tot de volgende morgen, omdat het al donker was. Toen ik rond 6en weer wakker was (Caleb was inmiddels vertrokken), zag ik vooral heel veel zand. De kust van Peru is erg droog en deed me erg denken aan Namibië: aan de ene kant zee, dan strand, dan zand en landinwaarts kale, rotsige woestijnbergen. Niet bijzonder inspirerend en de reis moest nog zeker 650 kilometer zuidelijk doorgaan (even voor het idee, de afstand Guayaquil - Lima is zeker 1750 km, net zoiets als Barcelona naar Kopenhagen!). Uiteindelijk kwam ik om 4 uur in Lima aan en was ik om half 5 in het hostel, waar Lisa al een reservering had gemaakt en mij hier weer van reisgezelschap kon voorzien.

De eerste dag vooral rustig aangedaan, want ik had nog wel wat in te halen van zo weinig slaap en 2,5 dag nonstop-reizen. We zaten in de hippe en luxe wijk Miraflores, waar het vooral opvalt dat richting de zee vrijwel altijd mist boven de zee en de boulevard hangt. Loop je weer wat verder van de zee af, schijnt de zon weer en is het weer lekker warm. We besloten de volgende dag weer naar het noorden te gaan, om de ruines rondom Trujillo, de 5e stad van Peru te gaan bezoeken.

´s Ochtendsvroeg de bus gepakt, lekker comfortabel en helemaal voorin tegen de panoramaruit. De extra beenruimte was geen overbodige luxe, want de busrit duurde uiteindelijk ruim 9 uur. Aangekomen in Trujillo, besloten we te verblijven in het kustplaatsje Huanchaco, wat naast Trujillo ligt. Hier waren betere en goedkopere hotels. Ook nu weer weinig gedaan, want na zo´n lange busreis waren we wel toe aan vroeg slapen.

Rondom Trujillo stikt het van de ruïnes, met name uit de pre-Incatijd (voor 1500) en op de eerste dag (als je het kwijt bent geraakt, donderdag 7 april) besloten we naar Chan Chan te gaan. Chan Chan was een stad van ongeveer 60.000 inwoners van de Chimu, een vissersvolk dat bekent stond om zijn goede architecten (geruchten gaan dat toen de Inca de Chimu versloegen, zij slaven hebben meegenomen die Machu Pichu hebben gebouwd). Van de ruïnes is weinig meer over dan lemen fundamenten, maar er is veel hersteld en dat ziet er niet altijd heel slecht uit. We hadden een gids, Eduardo, die uitgebreid overal de tijd voor nam, zeer interessante verhalen vertelde bij ruïnes, tekeningen en meer en bovendien heel langzaam en duidelijk Spaans sprak, zodat we weer even goed konden oefenen. Na de rondleiding wilden we een duik nemen in de zee, die door de koude golfstroom enorm koud is en na een uur of 3 stopt de zon met schijnen, al met al niet zo aantrekkelijk als het leek en hier zagen we dan ook vanaf. ´s Avonds aten we in een vegetarisch restaurant van een Nederlander (je vind ze ook overal!), maar s middags had Peru bewezen toch buiten Lima veel goedkoper te zijn dan Ecuador. Voor een lowsy 3 sol (0,75 cent) hadden we een enorm broodje omelet (¨hamburguesa vegetariana¨) met een drankje, het heerlijke plastieke Inca Kola. Kom er maar eens om!

Inmiddels was het alweer vrijdag en wilden we nog naar een andere ruine gaan in de buurt van Trujillo. Iets verder weg, maar een dure taxi nemen wilden we niet, dus besloten we met het lokale openbaar vervoer te gaan. Dat bestaat uit minibusjes van Aziatische huize, die volledig volgepropt zijn met bankjes en spullen. Dit resulteerde in een directe verbinding met de ruines, maar wel met 19 mensen samengepropt met zakken kip, rijst en ander gebeuren in een te klein busje. Kost ook niks, dat moet je er voor over hebben.

De volgende ruines (Huaca de la Luna) hebben een gloednieuw museum en dat was te zien. Prachtig, overzichtelijk en erg informatief. De ruïnes hier zijn nog ouder dan Chan Chan (rond 700 na Christus) en zijn relatief vrij gebleven van grafrovers. Doordat de Moche de tempels laag over laag bouwden, is het grootste gedeelte van de schilderingen met kleur nog intact gebleven. Dat levert prachtige, kleurrijke wanden op en ondanks de vele opgravingen die nog bezig zijn, kun je meteen al merken dat van de culturele historie in Peru meer bewaard gebleven is dan in Ecuador. Zelfs deze onbekende ruines doen Ingapirca, Ecuadors trots, er bij verbleken. Voor de nachtbus nog een stevige maaltijd (pasta, brood met kruidenboter en drankje voor 10 sol!) genomen en om 11 uur vertrokken we weer met de nachtbus richting Lima. Vanwede de komende verkiezingen zondag zat deze volledig volgepakt en met onze plaatsen achterin waren we niet bepaald goedbedeeld. Weinig geslapen (maar wel slapende benen en andere ledematen), warm en enorm veel lawaai van de motor. Gelukkig waren we om een christelijke tijd in Lima (half 9) en konden we vanaf daar rustig richting hostel, waar een verfrissende douche wachtte.

Om de dag toch nuttig te besteden besloten we ook gister naar ruïnes te gaan, nu midden in de wijk Miraflores, van de Lima-cultuur. Niet bijzonder, maar met gids was het leuk om over de Huaca Pucllana te wandelen. De nachtbus had me alleen een hevige migraine-aanval gegeven, waardoor de middag voornamelijk slapend is doorgebracht en na het eten snel het bed weer is opgezocht. Nu zitten we te wachten tot onze tour met Oasis Overland, die zo gaat beginnen met een briefing. Nog maar 3 weken en het zit er al weer op!

Chau!